به گزارش اطلاع با ما ، بیمه بیکاری: بازار کار ایران در بهار ۱۴۰۵، پس از تحمل تورم مزمن، شوک جنگ و سه دوره اختلال اینترنت، شاهد فروپاشی برنامهریزی منابع انسانی، تعدیل گسترده نیرو در بنگاههای کوچک و افزایش بیسابقه تقاضا برای بیمه بیکاری است. این بحران ترکیبی، منجر به فرسایش سرمایه انسانی و کاهش ظرفیت حرفهای کشور شده است.
نخستین روزهای بهار ۱۴۰۵، بازار کار ایران را در شوکی سهبعدی فرو برده است: تورم فرسایشی یکساله، پیامدهای جنگ اسفند و سه اختلال سنگین اینترنت بینالملل. آنچه امروز در شعب تأمین اجتماعی میبینید، فقط بیکاری نیست؛ پایان فصلی از سرمایههای حرفهای کشور است.
هوای فروردین هنوز بوی نااطمینانی میدهد. ساختمانهای اداری نیمهخاموشاند و در مقابل، شعب سازمان تأمین اجتماعی میزبان صفهایی است که روایت تازهای از بازار کار ایران را بازگو میکند؛ صفهایی برای رسیدن به بیمه بیکاری، که حاصل تعدیل نیرو، توقف بنگاهها و بازاری شکننده است.
امروز، «منابع انسانی» دیگر فقط یک دارایی نامشهود در ادبیات مدیریتی نیست، بلکه خط مقدم بحران است. در شرایطی که قرار بود این روز به توسعه سرمایههای فکری بپردازیم، عملاً شاهد فرسایش سریعترین دارایی اقتصادی کشور هستیم.
سال ۱۴۰۴ را میتوان سال پایان نظام برنامهریزی منابع انسانی در ایران دانست. تورم ماهانه، هر گونه بودجهریزی برای حقوق و مزایا را بیاعتبار کرد. نتیجه:
در چنین فضایی، مدیران چارهای جز کوچکسازی سازمانی ندیدند و نخستین قربانیان، کارکنان باتجربه بودند.
آغاز درگیری نظامی در اسفند ۱۴۰۴، نااطمینانی را به اوج رساند. شرکتها نه فقط استخدام را متوقف کردند، که پروژههای جاری را هم تعلیق نمودند. آتشبس فعلی نتوانسته اعتماد را بازگرداند؛ نتیجه: بازاری با عرضه مازاد نیروی کار و تقاضای رو به کاهش.
تحلیل میدانی نشان میدهد که کسبوکارهای خرد و کوچک، ستون اصلی اشتغال کشور، کمترین تابآوری را داشتهاند. این بنگاهها با محدودیت ذخایر مالی، نخستین حلقه زنجیره تعدیل نیرو بودند.
اما جدیترین بحران در اقتصاد دیجیتال رخ داده است. سه دوره قطعی اینترنت بینالملل در ماههای پایانی سال، به معنای توقف کامل درآمد برای شرکتهای فناوری، استارتاپها و تیمهای دورکار بود. نتیجه:
مهمترین پیامد پنهان بحران، فقط آمار بیکاری نیست. وقتی یک متخصص ماهر برای ماهها بیکار میماند:
این همان فرسایش سرمایه انسانی است؛ پدیدهای که بازگشت آن، برخلاف احیای یک کارخانه، سالها زمان میبرد.
بازار کار ایران در ابتدای ۱۴۰۵ در نقطه عطفی قرار دارد. ادامه روند کنونی به معنای از دست دادن نسلی از متخصصان است. تنها خروج از این وضعیت، با تزریق ثبات اقتصادی، بازسازی زیرساخت ارتباطی و حمایت هدفمند از بنگاههای کوچک ممکن است.
روز ملی منابع انسانی امسال، نه روز تجلیل که روز یادآوری این حقیقت تلخ است: اگر سرمایه انسانی فرسوده شود، احیای آن از هر زیرساخت فیزیکی دشوارتر خواهد بود.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
