به گزارش اطلاع با ما ، بازارچه: حریق گسترده بازارچه جنتآباد، اگرچه بدون تلفات جانی پایان یافت، اما صدها خانوار را با بحرانی معیشتی روبهرو کرد. نابودی کامل دهها واحد صنفی، خسارتهای ثانویه ناشی از آب و گلولای و آشکار شدن هشدارهای ایمنیِ نادیدهگرفتهشده، این حادثه را به فراتر از یک آتشسوزی ساده تبدیل کرده است؛ رخدادی که اکنون پرسشهای جدی درباره ایمنی بازارچههای موقت شهری و نحوه حمایت از کسبه آسیبدیده مطرح میکند.
سه روز پس از آتشسوزی گسترده در بازارچه جنتآباد، آنچه در محل باقی مانده بیش از هر چیز یادآور از دست رفتن سرمایههای خرد است. دود غلیظی که پیش از ساعت ۱۰ صبح آسمان شمالغرب تهران را پوشاند، در کمتر از یک ساعت، محل کسب دهها غرفهدار را به تلی از خاکستر تبدیل کرد؛ حادثهای که اگرچه تلفات انسانی نداشت، اما پیامدهای اقتصادی و اجتماعی آن همچنان ادامه دارد.
بررسی روایتهای رسمی نشان میدهد گستردگی حریق، ارتباط مستقیمی با نوع ساخت بازارچه داشت. غرفههایی با سازههای موقت و مصالح قابل اشتعال، شرایطی ایجاد کردند که آتش در کوتاهترین زمان ممکن گسترش یابد. عملیات فشرده آتشنشانان از سرایت حریق به ساختمانهای اطراف جلوگیری کرد، اما امکان نجات بخش عمدهای از واحدهای صنفی وجود نداشت.
در کنار غرفههایی که کاملاً سوختند، بخشی از کسبه با خسارتی دیگر روبهرو شدند؛ نفوذ آب، گلولای و مواد خاموشکننده به مغازههایی که مستقیم درگیر آتش نبودند. برای بسیاری از این فروشندگان، کالاهایی که با امید فروش شب عید تهیه شده بود، عملاً غیرقابل استفاده شد و همین مسئله دامنه آسیب را گستردهتر کرد.
پس از حادثه، بار دیگر موضوع ایمنی بازارچههای موقت به صدر بحثهای شهری بازگشت. گزارشها حاکی از آن است که پیشتر درباره وضعیت زیرساختی و ایمنی این بازارچه تذکراتی مطرح شده بود. توقف طرحهای بازسازی به دلایل معیشتی، بدون اجرای همزمان اقدامات ایمنسازی، اکنون به یکی از محورهای اصلی نقدها تبدیل شده است.
در روزهای پس از حادثه، مسئولان شهری از برنامههایی برای حمایت از کسبه آسیبدیده سخن گفتهاند؛ از وامهای کمبهره گرفته تا ایجاد فضاهای موقت برای ادامه فعالیت. با این حال، تجربه حوادث مشابه نشان میدهد فاصله میان اعلام حمایتها و بازگشت واقعی کسبوکارها به روال عادی، میتواند طولانی و فرساینده باشد؛ فاصلهای که برای خانوادههای وابسته به این درآمدها، معنایی جز فشار مضاعف ندارد.
بازارچه جنتآباد امروز تنها یک محل سوخته نیست؛ بلکه نمادی از چالش قدیمی شهر در مدیریت فضاهای موقت اقتصادی است. پرسش اصلی اینجاست که چگونه میتوان میان حفظ معیشت و تأمین ایمنی تعادل ایجاد کرد تا رخدادهایی از این دست، به تکرار یک الگوی تلخ در حافظه شهری تبدیل نشود.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
