به گزارش اطلاع با ما، فساد در فوتبال ایران: فساد در فوتبال ایران دیگر فقط یک مسئله ورزشی نیست؛ از قراردادهای مشکوک استقلال و پرسپولیس تا ولخرجیهای بیثمر و نفوذ دلالان، نشان میدهد که ساختار معیوب فوتبال به فرسودگی اجتماعی و ناامیدی هواداران دامن زده است.
بازار افشاگریها درباره قراردادهای مشکوک، اشتباهات مدیریتی و خسارتهای میلیاردی دو باشگاه پرسپولیس و استقلال در هفتههای اخیر داغتر از همیشه است. از قراردادهای سنگین بازیکنان خارجی تا فسخهای چند میلیون دلاری، همه حکایت از ساختاری دارد که در آن فساد در فوتبال ایران تبدیل به یک عادت شده است. بازیکنی که کارایی خاصی ندارد، با مبلغی نجومی جذب میشود و پس از چند ماه با خسارت دلاری فسخ میکند؛ آنهم از جیب مردم و بیتالمال.
در تازهترین پرونده، فسخ یکطرفه قرارداد «منتظر محمد» استقلال را با محرومیت و جرایم میلیاردی مواجه کرد. پرسپولیس نیز در پروندههایی مانند آلکثیر و سردار دورسون، خسارتهای سنگینی پرداخته است. چتهای افشاشده میان ایجنتها نشان میدهد که در بسیاری از قراردادها، پول باید «بین چند نفر تقسیم شود»؛ نشانهای واضح از نفوذ دلالان در تصمیمات فنی و مدیریتی. این چرخه معیوب، نه به بهبود کیفیت فوتبال، بلکه به تغذیه یک شبکه سودجو منتهی شده است.
منابع مالی استقلال و پرسپولیس از هلدینگهای دولتی و کنسرسیومهای بانکی تأمین میشود. این یعنی بخش بزرگی از بودجه باشگاهها از جیب مردم هزینه میشود؛ اما بازدهی آن صفر است. در حالی که همین بودجه میتوانست صرف آکادمیهای بازیکنسازی، زمین تمرین استاندارد و استعدادیابی واقعی شود، نتیجه چیزی جز جذب بازیکنان بیانگیزه، دلالسالاری و بدهی به فیفا نبوده است.
وقتی ساختار اداری و مدیریتی فوتبال معیوب است، خروجی در زمین هم نمیتواند چشمنواز باشد. تاکتیکهای قدیمی، بازیکنان بیکیفیت، بازیهای کمریسک، داوریهای پرخطا و پخش تلویزیونی ضعیف باعث شدهاند که تماشای فوتبال به جای هیجان، حس دلخوری بیاورد. هوادار امروز حق دارد بپرسد چرا با میلیاردها هزینه، هیچ نشانی از امید و پیشرفت در این فوتبال دیده نمیشود؟ پاسخ ساده است: چون فساد در فوتبال ایران حتی کیفیت مستطیل سبز را هم آلوده کرده است.
در این فضای آلوده، هواداران نیز نقش مهمی دارند. وقتی فساد و ناکارآمدی در تیم محبوبمان را توجیه میکنیم، در واقع به تداوم آن کمک میکنیم. کریخوانی جای خود، اما امروز رقابت بین هواداران به افشاگری درباره فساد تیم رقیب تبدیل شده است. این نشانهای است از اینکه ورزش، کارکرد هویتبخش خود را از دست داده و به محملی برای تخریب و فرسودگی اجتماعی تبدیل شده است.
در جامعهای با تورم بالا و بحران معیشتی، دیدن ولخرجیهای میلیاردی در فوتبال نهتنها شادیآور نیست، بلکه آزاردهنده است. اگر این پولها برای افتخار ملی یا صعود در آسیا خرج میشد، شاید مردم میپذیرفتند. اما امروز، نه نتیجهای حاصل شده و نه امیدی مانده. در حالی که مردم برای گذران زندگی تلاش میکنند، فوتبالیستهایی با حقوق نجومی و تعهد کم، در زمین قدم میزنند؛ شکافی که احساس بیعدالتی را در جامعه تشدید میکند.
ورزش، بازتاب وضعیت فرهنگی و اقتصادی جامعه است. وقتی در دو باشگاه بزرگ کشور اینهمه زدوبند و بیبرنامگی جریان دارد، نشان میدهد که مسئله فقط فوتبال نیست؛ بلکه نمادی از ناکارآمدی ساختاری در مدیریت عمومی کشور است. فوتبال میتواند پناه روانی مردم در دوران سخت اقتصادی باشد، اما اگر همین پناه هم به فساد آلوده شود، اعتماد عمومی بیش از پیش فرسوده خواهد شد. راه نجات فوتبال ایران در بازگشت به اصول است: شفافیت مالی، پاسخگویی مدیران، تربیت بازیکنان متعهد و نقش فعال هواداران در مطالبهگری.
فساد در فوتبال ایران دیگر یک شایعه یا حاشیه نیست؛ واقعیتی است که نشاط اجتماعی را تهدید میکند. نجات فوتبال یعنی نجات بخشی از روح جامعه؛ باید از این چرخه ناکارآمد خارج شد، تا فوتبال دوباره همانچیزی شود که باید باشد: منبع شادی، نه عامل فرسودگی.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
