به گزارش اطلاع با ما ، صددام: فیلم «صددام» با بازی رضا عطاران، تلاش میکند از ایدهای سیاسی و فانتزی درباره بدل صدام حسین، کمدی متفاوتی بسازد. اما فیلمنامه ضعیف، شوخیهای نخنما و موقعیتهای سطحی باعث شده این اثر نتواند پتانسیل موضوع خود را بالفعل کند. در نهایت، تنها بازی روان عطاران نقطه قوت فیلمی است که میتوانست بهتر باشد اما قربانی تکرار شد.
«صددام» با شروعی جذاب وارد داستان مردی میشود که شباهتش به صدام حسین او را درگیر موقعیتهای خطرناک و در عین حال طنزآمیز میکند. ایده اولیه هوشمندانه است و ظرفیت بالایی برای نقد قدرت، ترس و هویت انسانی دارد؛ اما فیلم خیلی زود از مسیر خلاقیت خارج میشود و در دام شوخیهای دمدستی گرفتار میماند.
فیلم قصد دارد طنزی سیاسی و متفاوت ارائه کند، اما لحن آن بیشتر به کمدیهای عامهپسند تلویزیونی شباهت دارد. شوخیهای سطحی، موقعیتهای جنسی غیرضروری و دیالوگهای قابل پیشبینی، مانع از آن میشوند که «صددام» به طنزی انتقادی یا اجتماعی نزدیک شود. در واقع، فیلم بهجای نقد سیاست، به بازسازی شوخیهای تکراری پناه برده است.
رضا عطاران طبق معمول نقش خود را با هوشمندی و خونسردی بازی کرده و حضورش بزرگترین نقطه قوت فیلم است. او موفق میشود لحظاتی از خنده و احساس را در میان آشفتگی روایت خلق کند. بااینحال، نبود فیلمنامهای قوی باعث شده حتی بازی او نیز نتواند «صددام» را از سقوط نجات دهد.
«صددام» تلاش دارد با رویکردی فانتزی و سیاسی، رنگ تازهای به سینمای کمدی ایران بدهد، اما در نهایت نه طنز سیاسی است و نه کمدی موفق. فیلم بیشتر شبیه طرح خامی است که میتوانست با بازنویسی و جسارت بیشتر، به یکی از آثار متفاوت سال تبدیل شود.
فیلم «صددام» نشان میدهد حتی یک بازیگر محبوب و ایدهای درخشان، بدون فیلمنامه منسجم و جسارت در اجرا، نمیتواند موفق باشد. این اثر میتوانست نگاهی تازه به طنز سیاسی در ایران باشد، اما در نهایت به مجموعهای از شوخیهای تکراری بدل شده که تنها سایهای از پتانسیل اولیه خود را بر پرده باقی میگذارد.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
