به گزارش اطلاع با ما فرزاد نعمتی:تحقیق در تاریخ ایران و رصد آنچه در زندگی امروزی ایرانیان میگذرد، نشان از آن دارد که شادیطلبی ازجمله مهمترین ارزشهای مدنظر ایرانیها در طول تاریخ گرانبار از شکوه و اقبال ازیکسو و شِکوه و ادبار ازسویدیگر آنها دارد؛ چنانکه آدمی به خود جرأت میدهد ادعا کند نزد ایرانیان و در حکمت خسروانی، این شادی و شادکامی است که دال مرکزی و محور اساسی زندگی است و گویی ایرانیان بقیه غایات را برای تحقق همین حیثیت شریف گرامی میداشتهاند و میان هرکدام از آنها با شادی ارتباطی معنادار مییافتند. در حکمت باستانی ایرانی «اهورامزدا این زمین را آفرید، آسمان را آفرید، انسان را آفرید و شادی را برای انسان آفرید» تا با کمک آن در برابر شر، بدی و دروغ ایستادگی کند. در چنین فهمی جهان نه تبعیدگاه است و نه قرار است دوزخ رنج و زجر آدمی باشد، بلکه آدمی آزاد است تا دادگرانه و خردمندانه جهان را ایمن و آباد کند و از برای رفاه خویش بکوشد و به شکرانه برخورداری از چنین مواهبی، شکر دادار را به جشن بنشیند. به همین دلیل است که در فرهنگ باستانی، ازقضا واژه جشن که از «یسن» بهمعنای ستایش وام گرفته است، به زمانها و مکانهایی اشاره دارد که در آنها ستایش اهورامزدا به طرزی شادمانه و سرورآمیز برگزار میشده است. این امر در کنار تعدد جشنهای سالانهای که ایرانیان برگزار میکردند، خود نشانی از آن است که اول، دینداری ایرانیان شادمانه بوده است، دوم، آنها رضایتمندی از زندگی گیتوی (دنیوی) را مقدمه رستگاری مینوی میپنداشتند و سوم، میدانستند که چنبره زدن غم بر سرای زندگی آنان، نمودار چیزی جز سیطره شر و سلطه دروغ و ویرانی جهان نیست. به همین دلیل است که با عزمی ستودنی که خود را در طراحی انواع آیینها، تقویمها و حکمتها عیان میدارد، به برپایی جشنهایی خردمندانه و رنگارنگ مبتنی بر گردش طبیعت همت گماردند.
ویروس فتنه و چالشهای سلامت فرهنگی
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
