آبفای تهران و راهحلی که بیشتر سوالبرانگیز است تا امیدوارکننده
به گزارش اطلاع با ما بسته بندی نایلونی آب/ آبفای تهران از بستهبندی آب در کیسههای نایلونی برای شرایط قطع احتمالی خبر داده؛ روشی که نهتنها نشانهای از ضعف زیرساختهاست، بلکه نگرانیها درباره سوءمدیریت منابع و آمادگی در برابر بحران را افزایش داده است.
در شرایطی که پایتخت با هشدارهای مکرر درباره احتمال قطع آب و بحران کمآبی روبهروست، شرکت آبفای تهران از راهحلی پردهبرداری کرده که بیشتر به شوخی شباهت دارد تا تدبیر: بستهبندی آب در کیسههای نایلونی! آنهم در حالی که افکار عمومی منتظر شنیدن برنامهای علمی و بلندمدت برای مدیریت منابع بودند.
واقعیت این است که چنین راهحلهایی، به جای التیامبخش بودن، زنگ خطر جدیتری را به صدا درآوردهاند. وقتی که یک شرکت خدماتی بزرگ، تنها راهکار مقابله با بحران آب را در بستهبندی نایلونی معرفی میکند، این سؤال پیش میآید که پس بودجههای کلان، پروژههای زیرساختی و مدیریت کلان منابع چه شدهاند؟ آیا قرار است تهرانِ ۱۴۰۴ با نایلون از تشنگی نجات پیدا کند؟
آبفای تهران مدعی است این بستهها بهصرفهتر و سازگارتر با محیط زیست هستند. اما تجربه مردم از خدمات عمومی نشان میدهد که پشت چنین ادعاهایی، معمولاً کاهش کیفیت و نبود نظارت پنهان است. در بحرانهایی مثل زلزله یا قطع طولانیمدت آب، آیا واقعاً میتوان به کیسههای نایلونی غیرقابلبازگشت و احتمالا بینام و نشان، اعتماد کرد؟
به نظر میرسد این نوع اقدامات بیش از آنکه برای «مدیریت بحران» باشند، برای «عادتدادن مردم» به زندگی با بحران طراحی شدهاند.
به جای آنکه زیرساختها تقویت شوند یا الگوی مصرف اصلاح شود، مردم باید برای روزی آماده باشند که نایلون به دست، دنبال سهمیه آب بگردند.
راهکار آبفای تهران نهتنها آرامش نمیدهد، بلکه نشانهای است از عقبماندگی نگرانکننده در برنامهریزی شهری. آیا وقت آن نرسیده که نهادهای مسئول، به جای طرحهای نمایشی، پاسخگوی بیبرنامگیهای خود در مدیریت منابع حیاتی مثل آب باشند؟
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
