به گزارش اطلاع با ما افزایش شدید هزینههای تراپی و پوشش محدود بیمهای باعث شده است بسیاری از مبتلایان به اختلالات روانپزشکی درمان خود را نیمهکاره رها کنند. طبق یافتههای پژوهشی در سال ۱۴۰۰، حدود یکسوم افرادی که نیاز به خدمات سلامت روان داشتهاند با فشار مالی جدی مواجه شدهاند.
**افزایش هزینههای رواندرمانی و دشواری دسترسی بخش بزرگی از مردم**
در سالهای اخیر افزایش قابلتوجه هزینه جلسات رواندرمانی و ضعف پوشش بیمهای، مسیر دریافت خدمات سلامت روان را برای بسیاری از شهروندان دشوار کرده است. روایت زن جوانی که پس از پرداخت یکسوم از درآمد ماهانه خود برای تراپی مجبور به توقف درمان شده، تنها نمونهای از واقعیتی گسترده در جامعه است؛ درمانی که میتوانست زندگی او را به مسیر تعادل بازگرداند، به دلیل فشار مالی نیمهتمام مانده است.
**نیمی از نیاز، بیپاسخ؛ فاصله میان نیاز به درمان و توان مالی**
طبق نتایج آخرین پیمایش سلامت روان، یکچهارم جمعیت ایران با نوعی اختلال روانی مواجه هستند، اما بخش قابلتوجهی از آنان توان ادامه درمان را ندارند. یافتههای موسسه ملی تحقیقات سلامت نشان میدهد در سال ۱۴۰۰ حدود ۳۵ درصد از افرادی که خدمات سلامت روان دریافت کردهاند برای پرداخت هزینهها با مشکل جدی روبهرو شدهاند. این فشار مالی بخش زیادی از بیماران را به سمت توقف یا رهاکردن درمان سوق داده است.
**دلایل عدم مراجعه؛ از کماهمیتبرداشتن مشکل تا هزینههای سنگین**
این مطالعه همچنین نشان میدهد مهمترین علت عدم مراجعه افراد نیازمند درمان به مراکز رواندرمانی، مسائل نگرشی است؛ بسیاری مشکل خود را جدی نمیدانند یا تصور میکنند بهطور خودبهخود بهبود مییابند. پس از آن، مسئله هزینهها قرار دارد که بهویژه با افزایش قیمتها، به مانعی بزرگ برای ادامه روند درمان تبدیل شده است.
**دیدگاه متخصصان؛ وقتی درمان لوکس به نظر میرسد**
وحید شریعت، رئیس انجمن علمی روانپزشکان، معتقد است گرانی خدمات و نبود پوشش بیمهای کافی اصلیترین موانع دسترسی به درمان هستند. به گفته او، بسیاری از افراد در مواجهه با فشار مالی، درمان روانشناختی را نخستین هزینهای میدانند که میتوان حذف کرد؛ موضوعی که باعث کاهش جلسات، توقف روند تراپی یا عدم شروع درمان میشود.
**نقش محدود مراکز دولتی در کاهش شکاف درمان**
مراکز دولتی مانند سراج میتوانند بخشی از نیاز جامعه را پوشش دهند، اما کارکرد آنها بیشتر آموزشی و پیشگیرانه است و نمیتوانند جایگزین درمان تخصصی شوند. همین محدودیت، بار اصلی درمان را همچنان بر دوش مراکز خصوصی قرار میدهد که هزینههای بالاتری دارند.
**واقعیت پوشش بیمهای؛ وجود دارد اما کافی نیست**
طبق توضیحات امیرحسین جلالی، برخلاف تصور عمومی، بیمههای پایه و تکمیلی بخشی از هزینه رواندرمانی را تا سقف تعرفه رسمی پوشش میدهند. با این حال تعرفه رسمی با قیمتهای رایج در مراکز خصوصی فاصله زیادی دارد و همین اختلاف، فشار مالی بر مراجعهکنندگان را تشدید میکند. او تأکید میکند مشکل اصلی نه نبود بیمه، بلکه ضعف نظام سلامت همگانی و نبود شبکه دولتی گسترده برای ارائه خدمات رواندرمانی است.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
