به گزارش اطلاع با ما ، زمان مذاکره مستقیم: فریدون مجلسی نوشت: «اساسا چیزی به عنوان مذاکره غیرمستقیم به چه معناست؟ مذاکره یعنی طرفین پشت یک میز مینشینند و صحبت میکنند و به نتیجه میرسند. این روش که طرفین بخواهند بدون حضور مستقیم درباره یک موضوع مهم به نتیجه برسند، منطقی نیست. ما در موقعیت بسیار حساسی قرار داریم و در این موقعیت حساس به مذاکره مستقیم نیاز داریم. ما نمیتوانیم این واقعیت را نادیده بگیریم که تا زمانی که موقعیت خود را در دنیا تثبیت نکرده و توسعه ندهیم، نمیتوانیم درون مرزهای کشور نیز به سمت توسعه حرکت کنیم. اشخاصی که درکی از شرایط موجود سیاست خارجی کشور ندارند، بر طبل عدم مذاکره میکوبند و حتی از شرایطی که رهبری برای مذاکره عادلانه و پایدار تعیین کردهاند، فراتر میروند و میگویند اصلا نیازی به مذاکره نیست. آیا اینها، بعدها مسئولیت سخنان خود را میپذیرند؟»
«هم اکنون نیز ایران تحت فشار است و امتیازات زیادی را داده یا از دست داده است. صدها میلیارد دلار کشور در جریان این وضعیت از بین رفته است. آیا بسته شدن مسیرهای تجاری ایران، مشکلات ناشی از تحریمها و مشکلات در فروش نفت، به ایران خسارت وارد نکرده است؟ حتی بخشی از درگیریهای منطقهای و درگیریها با شبه نظامیان منطقهای که از سوی آمریکا و اسرائیل، طی ماههای اخیر رخ داد، با هدف ضربه زدن به ایران انجام شد. همه اینها چه تاثیری بر وضعیت مردم ما داشت؟ مگر نه این که ناپایداری سیاست خارجی و تنشهای این حوزه بر اقتصاد کشور تاثیر دارد؛ تا جایی که قیمت دلار به ۱۰۰ هزار تومان رسیده است؟ افکار عمومی نیز به سمت تسریع مذاکره و حرکت به سمت مذاکره مستقیم گرایش دارد. علت نوع واکنش مردم نسبت به آخرین انتخابات ریاست جمهوری در کشور نیز کاملا مشخص بود. مردم به آقای پزشکیان رأی دادند با این امید که گشایشی در حوزههای اقتصادی و سیاست خارجی تجربه کنند. مردم رأی دادند که با افکار آنهایی که میگفتند نیازی به روابط خارجی نداریم و مردم میتوانند با لنگ پوشیدن و خوردن یک تکه نان به مبارزه ادامه دهند، مخالفت کنند. مردم ما به دنبال آرامش و ثبات سیاسی و اقتصادی هستند و تمایلی به درگیری با دیگر کشورهای جهان ندارند.»
این دیپلمات پیشین ایران در ادامه گفت: «از دید من مذاکره غیرمستقیم اصلا اسم اشتباهی است. چیزی به نام مذاکره غیرمستقیم نداریم. این نوع دیپلماسی را باید «چانه زنی» نام بگذاریم. ما اکنون نیاز به مذاکره مستقیم داریم؛ نه چانه زنی و وقت هدر دادن. برخی تندروها اصلا متوجه تبعات انزوا، عدم مذاکره یا حصارکشی در روابط نیستند. باید به این نکته توجه کنیم که در جهان دیپلماسی، برقراری ارتباط یا عدم ارتباط با دیگر کشورها، مراحلی دارد. در گام نخست، کشوری که با کشور دوم به مشکل برخورد کرده به تذکر نرم دیپلماتیک اکتفا میکند، گام دوم اخطار جدی است. گام سوم، هشدار دادن درباره تبعات بی توجهیهای سیاسی است و در گام چهارم، تهدیدها آغاز میشود. ولی وقتی تهدیدها به جایی نرسد و روابط به سمت خطرناک حرکت کند، در گام پنجم اولتیماتومهایی از جمله اعلان جنگ و گزینه نظامی روی میز قرار میگیرد. چرا ما باید خود را در معرض چنین وضعیتی قرار دهیم؟ چرا صورت مسئله را پاک کرده یا نادیده میگیریم؟ حل صورت مسئله، به حل مشکلات کشور، کمک زیادی میکند.»
«مسئله این است که با دست خودمان، نباید کشور را در موضع ضعف کامل و تهدید شوندگی قرار دهیم. اگر میخواهیم تهدید نشویم یا تحت فشار قرار نگیریم، باید مذاکره کنیم. مذاکره به معنای تسلیم نیست؛ بلکه به معنای رو به رو شدن با کشور مقابل و دستیابی به فرصتها و کاهش یا به حداقل رساندن تهدیدها است. چرا برای تصمیم گیری در این زمینه تا این حد تعلل میکنیم؟ آیا منتظریم که اوضاع سیاسی کشور پیچیدهتر شود و خطر جنگ تشدید شود؟ با اتکا به همه این دلایل است که معتقدم اکنون زمان مذاکره مستقیم و رو به رو شدن با مشکلی است که مدت هاست در انتظار حل شدن مانده است.».
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
