به گزارش اطلاع با ما وزارت ورزش در طرحی جدید قصد دارد رؤسای فدراسیونهای غیرالمپیکی را نه از مسیر انتخابات، بلکه بهصورت مستقیم و با حکم وزیر منصوب کند؛ رویکردی که به گفته منتقدان، یادآور ساختار ورزش پیش از ۲۸ سال قانونگذاری و انتخابات است و نگرانیهایی درباره دخالت دولت در امور فدراسیونها ایجاد کرده است.
انتخابات فدراسیونها در سالهای اخیر همیشه با حاشیه و جنجال همراه بوده است. از لغو مجامع تا اتهام مهندسی انتخابات، فضای رقابت اغلب به کشمکش و درگیری ختم شده است. حالا وزارت ورزش با طرحی تازه میخواهد رؤسای فدراسیونهای غیرالمپیکی را به صورت انتصابی منصوب کند.
پیش از المپیک ۱۹۴۸، فدراسیونها ساختار قانونی نداشتند و رؤسای آنها توسط سازمان ورزش منصوب میشدند. این روند تا سال ۱۳۷۶ ادامه داشت تا با تصویب اساسنامه جدید، فدراسیونها به «مؤسسات عمومی غیردولتی» تبدیل و انتخابات به رسمیت شناخته شد.
این تصمیم وزارت ورزش، عملاً بازگشت به شیوه پیش از قانونگذاری است. با وجود اینکه فدراسیونهای غیرالمپیکی تحت منشور المپیک نیستند، اما همچنان عضو فدراسیونهای آسیایی و جهانیاند و باید از قوانین بینالمللی تبعیت کنند.
بازیهای جهانی، که ویژه رشتههای غیرالمپیکی است، نشان میدهد این رشتهها هم ساختار و قوانین بینالمللی خود را دارند. هرگونه دخالت مستقیم دولت در تعیین رئیس فدراسیون، حتی برای رشتههای غیرالمپیکی، میتواند خطر تعلیق یا محدودیتهای بینالمللی را به همراه داشته باشد.
تجربه دخالت مستقیم دولت در مدیریت فدراسیون فوتبال ایران در دهه ۸۰ منجر به تعلیق شد. آیا طرح جدید برای انتصابی کردن رؤسای فدراسیونهای غیرالمپیکی، همان مسیر را دوباره تکرار خواهد کرد؟
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ