به گزارش اطلاع با ما ، ترامپ : در حالی که جهان چشم به دور دوم مذاکرات ایران و آمریکا در اسلامآباد دوخته، منابع آگاه از پیشرفت «قابل توجه» اما شکننده در مذاکرات هفته جاری خبر میدهند. هسته اصلی این گفتگوها، معادله پیچیده «پول نقد در برابر اورانیوم» است؛ طرحی که میتواند سرنوشت خاورمیانه را تغییر دهد – یا اگر شکست بخورد، منطقه را به سمت درگیری جدید سوق دهد.
آمریکاییها که پیشتر پیشنهاد آزادسازی ۶ میلیارد دلار برای خرید دارو و غذا را داده بودند، حالا رقم پیشنهادی خود را به ۲۰ میلیارد دلار افزایش دادهاند. اما تهران همچنان عدد ۲۷ میلیارد دلار را روی میز نگه داشته است. این ارقام، تنها بخش کوچکی از داراییهای بلوکهشده ایران (حدود ۲۰ میلیارد دلار موضوع مذاکره) هستند، اما نشاندهنده عمق بیاعتمادی دو طرف است.
واشنگتن با قاطعیت خواستار خروج تمام اورانیوم غنیشده ایران به خاک خود شده است، در حالی که ایران تنها «کاهش غنیسازی» در داخل کشور و تحت نظارت بینالمللی را میپذیرد. راهحل میانی که روی میز است، شامل ارسال بخشی از اورانیوم با غنای بالا به یک کشور ثالث (نه آمریکا) و کاهش غنیسازی بقیه در داخل است. این نقطه، هنوز یکی از پرتنشترین محورها محسوب میشود.
یکی از بنبستهای حقوقی، طول مدت توافق است. آمریکا خواهان مهلت قانونی ۲۰ ساله است، در حالی که ایران تنها ۵ سال را میپذیرد. میانجیها (از جمله پاکستان) تلاش میکنند این شکاف را با فرمولی «پلکانی» پر کنند.
در اقدامی غافلگیرکننده، ایران پنجشنبه گذشته اعلام کرد تنگه هرمز را تحت نظارت سپاه پاسداران برای تردد کشتیهای تجاری باز میکند. دونالد ترامپ بلافاصله این اقدام را به حساب «فشار حداکثری» خود گذاشت و در تروث سوشال نوشت: «تنگه باز است، اما محاصره دریایی علیه ایران با قدرت کامل باقی میماند تا توافق ۱۰۰٪ نهایی شود.»
اما این بازگشایی، «مدیریتشده» بود. ایران تأکید کرد که این اقدام صرفاً در راستای آتشبس لبنان و تحت ضوابط مشخص انجام شده است. تنها یک روز بعد، سخنگوی قرارگاه خاتمالانبیا اعلام کرد: «تنگه هرمز به حالت قبل برگشت و تحت کنترل شدید نیروهای مسلح قرار دارد.»
تحلیلگران ارشد سه پیام راهبردی از این بازی تاکتیکی برداشت میکنند:
ایران قواعد بازی را تعیین میکند: دنیس سیترینویج از مؤسسه مطالعات امنیت ملی میگوید: «این تنگه واقعاً به «تنگه ایران» تبدیل شده است. تهران نشان داد که نه تنها توان بستن، بلکه اراده باز کردن موقت آن را نیز دارد.»
اهرمی برای وادار کردن ترامپ به فشار بر نتانیاهو: تحلیلگر نشنال اینترست، دنیل دپتریس، معتقد است بازگشایی موقت هرمز، ترامپ را مجبور کرد اسرائیل را به آتشبس در لبنان ملزم کند.
هشدار برای آینده: تریتا پارسی (مؤسسه کوئینسی) هشدار میدهد که در صورت توافق، اسرائیل ۳۰ تا ۶۰ روز فرصت خرابکاری دارد. «اگر ترامپ واقعاً میخواهد این توافق حاصل شود، باید سختگیری بیسابقهای علیه نتانیاهو داشته باشد.»
واقعیت میدانی نشان میدهد که آنچه در حال وقوع است، یک توافق نهایی نیست، بلکه «کاهش تنش مدیریتشده» است. ایران با پیوند زدن مذاکرات هستهای به آتشبس لبنان و باز و بسته کردن هرمز، نشان داد که از موضع قدرت وارد مذاکره میشود. در مقابل، ترامپ نیز برای جلوگیری از جنگ فرسایشی در آستانه انتخابات، به دنبال یک توافق سریع (حتی با امتیاز ۲۰ میلیارد دلاری) است.
نکته کلیدی: اگر اختلاف بر سر مدت توافق (۵ در برابر ۲۰ سال) و سرنوشت اورانیوم حل نشود، سناریوی «بازگشت به جنگ» همچنان روی میز باقی خواهد ماند، همانطور که ایلان گلدنبرگ هشدار داد: «یک توافق معقول بهتر از بازگشت به جنگ است، اما این یک شکست عظیم برای ترامپ محسوب میشود، چون میتوانست این توافق را بدون کشتههای منطقهای داشته باشد
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
