به گزارش اطلاع با ما ، تهران : روابط میان Iran و Russia در سالهای اخیر از یک همکاری محدود به یک شراکت راهبردی نزدیک شده است. با این حال، جنگ اوکراین، فشارهای غرب و رقابتهای منطقهای باعث شده این رابطه بیش از گذشته شکننده و وابسته به منافع مقطعی باشد.
روابط ایران و روسیه همواره ترکیبی از همکاری و بیاعتمادی بوده است. از قرن نوزدهم و جنگهای قفقاز گرفته تا دوران شوروی، همواره نوعی رقابت ژئوپلیتیک در کنار تعاملات محدود دیده میشود. این پیشینه تاریخی همچنان بر نگاه دو طرف اثرگذار است.
پس از دهه ۱۹۹۰، شرایط جهانی باعث شد تهران و مسکو به سمت همکاریهای عملی حرکت کنند. از فروش تسلیحات و همکاری هستهای گرفته تا نقشآفرینی مشترک در بحرانهایی مانند سوریه، دو طرف به تدریج به یکدیگر نزدیکتر شدند.
یکی از مهمترین عوامل نزدیکی دو کشور، اشتراک در تقابل با نفوذ ایالات متحده و متحدان غربی است. این رویکرد باعث شکلگیری نوعی همگرایی ژئوپلیتیکی شده که در قالب همکاریهای امنیتی، نظامی و اقتصادی نمود پیدا کرده است.
با آغاز جنگ اوکراین، روابط روسیه با جهان غرب وارد مرحلهای جدید شد. در این شرایط، همکاری با ایران برای مسکو اهمیت بیشتری پیدا کرد، اما همزمان محدودیتها و فشارهای بینالمللی نیز افزایش یافت.
با وجود امضای توافقهای راهبردی میان دو کشور، این همکاری هنوز به سطح یک اتحاد نظامی رسمی نرسیده است. نبود تعهد دفاع متقابل نشان میدهد که رابطه تهران و مسکو همچنان بر پایه منافع مقطعی است.
روسیه در عین نزدیکی به ایران، روابط خود را با رقبای منطقهای تهران نیز حفظ کرده است. این سیاست چندجانبه باعث شده اعتماد کامل میان دو طرف شکل نگیرد و هر دو کشور بهدنبال حفظ موازنه در سیاست خارجی باشند.
تحلیلگران معتقدند رابطه ایران و روسیه بیش از آنکه یک اتحاد پایدار باشد، یک همکاری عملگرایانه است که تحت تأثیر شرایط جهانی تغییر میکند. آینده این رابطه به شدت وابسته به تحولات جنگها، فشارهای غرب و معادلات انرژی خواهد بود.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
