نشست اخیر نمایندگان ایران و آمریکا در مسقط را نه می‌توان آغاز راه توافق دانست و نه پایان بن‌بست دیپلماتیک.ت؛

‌‌‌مهم‌ترین اصل در مواجهه دیپلماتیک با چهره‌هایی همچون دونالد ترامپ، اجتناب از هرگونه نمایش ضعف است.؛

چنان که در یادداشت قبلی پیش‌بینی شد، دو طرف ایرانی و آمریکایی مذاکرات امروز را مثبت و سازنده ارزیابی کردند. فقط مانده است که ترامپ طی اظهارنظری با بالا بردن دُز خوشبینی‌ از احتمال دستیابی به توافقی «قریب الوقوع» بگوید!؛

در آستانه ۱۲ آوریل، ایران به عمان می‌رود تا در راستای استراتژی خود و مهار ترامپ با دیگر کشورها همکاری کند. هدف اصلی این مذاکرات، تعامل و دستیابی به توافقات موثر است.؛

اولویت اصلی سیاست خارجی آمریکای ترامپ نه ایران یا حتی کل خاورمیانه، بلکه چین است. تا اینجا به نظر نمی‌رسد مناقشه‌ای باشد.؛

امروز برای اولین بار ایران و آمریکای جمهوری‌خواه با یکدیگر وارد مذاکراتی می‌شوند تا رسیدن به توافق را امکان‌سنجی کنند.؛

بر پایه معیارهای روان‌شناختی، ترامپ نمونه کلاسیک یک شخصیت خودشیفته (narcissistic) با ویژگی‌های زیر است: احساس برتری دائمی، نیاز مداوم به تحسین، بی‌اعتنایی به احساسات دیگران، واکنش شدید به انتقاد و فرافکنی و انکار؛

شاید بتوان ادعا کرد که عملیات موثر طوفان الاقصی، چنان لابی صهیونی در جهان را آشفته ساخت که تمام توان خود را برای مرکزیت دادن به تهدیدی بنام ایران در دولتمردان آمریکایی به کار بگیرد.؛

مشارکت تیپاکس در طرح بازگرداندن خاک جزیره هرمز، گامی در جهت مسئولیت‌پذیری اجتماعی و حفاظت از محیط‌زیست است.؛

پیش می کشد که آیا دو طرف می توانند به یک توافق جامع ‏و پایدار برسند؟ و آیا امکان توافقی شبیه برجام و از جنس آن وجود دارد؟ ‏یا مطالبات و خواسته‌های متفاوت و متضاد دو طرف چنین اجازه‌ای را به ‏آنها نمی دهد؟؛

یک ضربه نظامی از سوی آمریکا یا اسرائیل به ایران می‌تواند پیامدهای عمیقی بر امور داخلی این کشور، راهبرد کشورهای خلیج فارس متحد با آمریکا و همچنین پویایی‌های بزرگ‌تر منطقه‌ای داشته باشد.؛

جمهوری اسلامی به نقطه‌ای رسیده که باید بین آرمانگرایی و واقع‌گرایی، یکی را انتخاب کند. اصولاً تصمیم‌گیری برای جمهوری اسلامی در موضوعات مهم همواره سخت بوده است.؛