به گزارش اطلاع با ما ، اینترنت : همزمان با فرارسیدن روز جهانی ارتباطات، بار دیگر مسئله اینترنت و زیرساختهای ارتباطی به یکی از مهمترین موضوعات حکمرانی در ایران تبدیل شده است؛ موضوعی که دیگر فقط یک مسئله فنی یا خدماتی نیست، بلکه مستقیماً با اقتصاد، امنیت، سیاست و حتی جایگاه بینالمللی کشورها گره خورده است.
در دنیای امروز، ارتباطات صرفاً ابزار انتقال پیام نیست؛ بخشی از زیرساخت قدرت ملی است. کشورها دیگر فقط با منابع طبیعی، جمعیت یا قدرت نظامی سنجیده نمیشوند، بلکه میزان اتصال آنها به شبکه جهانی اطلاعات و اقتصاد دیجیتال نیز به یکی از شاخصهای اصلی قدرت تبدیل شده است.
در قرن بیستویکم، جهان بیش از هر زمان دیگری شبکهمحور شده است. اقتصاد جهانی، تجارت، بانکداری، آموزش، سرمایهگذاری، حملونقل، هوش مصنوعی و حتی مدیریت بحرانها، همگی بر بستر ارتباطات دیجیتال شکل میگیرند.
همانگونه که در گذشته توسعه راهآهن یا دسترسی به منابع انرژی مسیر رشد کشورها را تعیین میکرد، امروز کیفیت و پایداری زیرساختهای ارتباطی نقش تعیینکنندهای در آینده کشورها دارد. کشوری که ارتباطات پایدار، سریع و گسترده نداشته باشد، بهتدریج از رقابت جهانی فاصله خواهد گرفت.
امروزه اقتصاد دیجیتال یکی از مهمترین موتورهای تولید ثروت در جهان محسوب میشود. بسیاری از بزرگترین شرکتهای دنیا در حوزه فناوری، داده و خدمات آنلاین فعالیت میکنند و بخش مهمی از تولید ناخالص جهانی به فضای دیجیتال وابسته شده است.
در چنین شرایطی، اختلال مزمن در اینترنت یا محدودیت گسترده ارتباطات، تنها یک مسئله فنی نیست؛ بلکه مستقیماً بر اشتغال، سرمایهگذاری، تجارت، کسبوکارهای آنلاین و رقابتپذیری اقتصادی اثر میگذارد.
کارشناسان معتقدند کاهش کیفیت ارتباطات میتواند روند مهاجرت نخبگان، خروج سرمایه و کاهش نوآوری را نیز تشدید کند؛ زیرا اقتصاد مدرن بدون دسترسی پایدار به شبکه جهانی عملاً امکان رشد بلندمدت ندارد.
قدرت در جهان امروز فقط در تجهیزات نظامی خلاصه نمیشود. بخش مهمی از رقابت کشورها در حوزه رسانه، اطلاعات، روایتسازی و شبکههای اجتماعی جریان دارد.
افکار عمومی جهانی، تصویر بینالمللی کشورها و قدرت تأثیرگذاری رسانهای اکنون بخشی از قدرت نرم محسوب میشوند. کشوری که نتواند روایت خود را به جهان منتقل کند، ناچار خواهد بود روایت دیگران را بپذیرد.
به همین دلیل، بسیاری از قدرتهای جهانی توسعه زیرساختهای ارتباطی را بخشی از دکترین امنیت ملی خود تعریف کردهاند.
در عین حال، تهدیدهای فضای مجازی نیز قابل انکار نیست. جنگ روانی، عملیات رسانهای، نفوذ اطلاعاتی و حملات سایبری از جمله چالشهایی هستند که بسیاری از کشورها با آن مواجهاند.
اما تجربه جهانی نشان میدهد پاسخ این تهدیدها الزاماً در قطع گسترده ارتباطات خلاصه نمیشود. بسیاری از کشورها تلاش میکنند میان امنیت و اتصال جهانی تعادل ایجاد کنند؛ زیرا انزوا در عصر شبکهها هزینههای سنگینی به همراه دارد.
کارشناسان حوزه فناوری معتقدند حکمرانی هوشمند در فضای مجازی، بهجای محدودسازی گسترده، بر تقویت زیرساختها، افزایش سواد رسانهای، امنیت سایبری و مدیریت هدفمند تهدیدها تمرکز دارد.
واقعیت این است که ارتباطات امروز به بخشی از اکوسیستم حیاتی کشورها تبدیل شدهاند. همانطور که اقتصاد بدون انرژی پایدار دچار بحران میشود، جامعه مدرن نیز بدون جریان آزاد و پایدار اطلاعات با اختلال روبهرو خواهد شد.
روز جهانی ارتباطات فرصتی است برای بازنگری در این پرسش مهم که آیا در جهان شبکهای امروز میتوان با حداقل اتصال، حداکثر قدرت تولید کرد؟ تجربه کشورهای توسعهیافته نشان میدهد قدرت آینده متعلق به کشورهایی خواهد بود که بتوانند هم امنیت خود را حفظ کنند و هم ارتباط مؤثر، فعال و پایدار با جهان داشته باشند.
در دنیای جدید، ارتباطات دیگر فقط ابزار قدرت نیست؛ بخشی از خودِ قدرت است.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
