به گزارش اطلاع با ما ، ویژهبرنامههای جام جهانی ۲۰۲۶ در ایران با وجود تعدد رسانهها، نتوانستهاند تجربهای حرفهای و جذاب برای مخاطب ایجاد کنند. در این میان، رقابت میان صداوسیما، رسانههای اینترنتی و شبکههای ماهوارهای بیشتر به تقابل سیاسی و اجرای غیرحرفهای تبدیل شده تا تحلیل فوتبالی. تنها برخی برنامهها تلاش کردهاند رویکردی متعادلتر و تخصصیتر ارائه دهند، اما فضای کلی همچنان با چالش جدی کیفیت و اعتماد مخاطب روبهرو است.
جام جهانی ۲۰۲۶ برای مخاطب ایرانی تنها یک رویداد ورزشی نیست، بلکه به میدان رقابت رسانهای میان تلویزیون رسمی، شبکههای اینترنتی و رسانههای خارج از کشور تبدیل شده است. هر کدام از این جریانها تلاش میکنند سهم بیشتری از مخاطب را جذب کنند، اما نتیجه نهایی همیشه رضایتبخش نبوده است.
در سالهای گذشته، تلویزیون ملی نقش اصلی در پوشش جام جهانی را بر عهده داشت، اما با گسترش اینترنت و شبکههای متنوع، این انحصار از بین رفته است. اکنون مخاطب با گزینههای متعدد مواجه است؛ موضوعی که به جای افزایش کیفیت، در بسیاری موارد به پراکندگی و افت استانداردهای تولید منجر شده است.
یکی از چالشهای اصلی ویژهبرنامههای جام جهانی، پررنگ شدن نگاههای غیرورزشی است. در برخی برنامهها، تحلیل فنی فوتبال تحت تأثیر رویکردهای سیاسی قرار گرفته و در برخی دیگر نیز تلاش برای شعارزدگی و هیجانسازی، جای تحلیل تخصصی را گرفته است.
بخش مهمی از انتقادات مخاطبان به کیفیت اجرای برنامهها و انتخاب مجریان برمیگردد. در بسیاری از موارد، نبود انسجام در اجرا و غلبه حاشیه بر متن باعث شده تا تمرکز از اصل فوتبال فاصله بگیرد و برنامهها از استانداردهای بینالمللی دور شوند.
در میان این فضای متناقض، برخی برنامهها تلاش کردهاند رویکردی متعادلتر و حرفهایتر ارائه دهند. این برنامهها با تمرکز بر تحلیل فنی، دعوت از کارشناسان و پرهیز نسبی از حاشیهسازی، سعی دارند تجربهای نزدیکتر به استانداردهای جهانی ارائه کنند، هرچند هنوز با نقطه ایدهآل فاصله دارند.
در نهایت، مشکل اصلی ویژهبرنامههای جام جهانی در ایران را میتوان ترکیبی از رقابت رسانهای، ضعف ساختاری و غلبه نگاه غیرتخصصی دانست؛ مسئلهای که باعث شده فوتبال، بهجای لذت جمعی، به موضوعی پرتنش در فضای رسانهای تبدیل شود.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
