به گزارش اطلاع با ما ، سکوت دیپلماتیک تهران: در بیانیه پایانی سیوسومین نشست سران اتحادیه عرب در بغداد، بار دیگر ادعای واهی امارات درباره مالکیت جزایر ایرانی ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک تکرار شد. با این حال، برخلاف دورههای گذشته، تاکنون هیچ واکنشی رسمی از سوی وزارت امور خارجه یا دیگر نهادهای مسئول ایرانی دیده نشده است. این سکوت، چه یک تاکتیک دیپلماتیک در راستای ملاحظات منطقهای باشد، چه ناشی از غفلت یا ضعف در سیاست پاسخگویی، در هر صورت نیازمند بازنگری و شفافسازی فوری است.
نشست سیوسوم سران اتحادیه عرب که ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۴ در بغداد برگزار شد، بار دیگر شاهد تکرار ادعاهای نخنمای امارات درباره جزایر سهگانه ایرانی بود. هرچند این ادعاها از سوی بسیاری از تحلیلگران به عنوان بخشی از یک بازی سیاسی با هدف امتیازگیری امارات از قدرتهای منطقهای تلقی میشود، اما بازتاب آن در بیانیه رسمی اتحادیه عرب، بهویژه در پایتخت کشوری همچون عراق که روابط نزدیکی با ایران دارد، مسئلهای حائز اهمیت است.
برخلاف دورههای قبلی که وزارت خارجه ایران در ساعات اولیه پس از انتشار چنین بیانیههایی واکنش تند و شفافی نشان میداد، اینبار سکوتی معنادار در تهران دیده میشود. نه سخنگوی وزارت خارجه، نه سخنگوی دولت و نه حتی مقامات مجلس، تا زمان تنظیم این گزارش، واکنشی به این ادعا نداشتهاند. این پرسش جدی مطرح است که آیا این سکوت بهمعنای چرخش راهبردی در سیاست پاسخگویی ایران است یا نشانهای از ضعف عملکرد دستگاه دیپلماسی؟
ممکن است برخی تحلیلگران این سکوت را نشانهای از یک تاکتیک دیپلماتیک بدانند. ایران در ماههای اخیر درگیر مذاکرات مهم منطقهای با کشورهای عربی، بهویژه عربستان و عمان بوده است. شاید دستگاه سیاست خارجی ترجیح داده است در مقطع فعلی از واکنشهای رسانهای تند خودداری کند تا مسیرهای دیپلماسی باز بماند. اما باید توجه داشت که عدم پاسخ به ادعاهای ارضی میتواند به برداشتهایی نادرست منجر شود و پیام اشتباهی به طرفهای منطقهای ارسال کند.
تجربه تاریخی نشان داده است که امارات بهطور مرتب در بیانیههای اتحادیه عرب، مسئله جزایر را مطرح میکند، اما شدت و اثر این ادعاها زمانی کمرنگ میشود که ایران موضع قاطع و سریعی در پاسخ اتخاذ میکند. سکوت کنونی ممکن است به تصور عقبنشینی یا ناتوانی ایران دامن بزند، حتی اگر چنین نیست.
واکنش نشانندادن در برابر ادعاهای ارضی امارات، چه ناشی از یک راهبرد سنجیده باشد و چه غفلت، نباید بدون شفافسازی باقی بماند. سیاست خارجی ایران همواره بر اصل حاکمیت ملی و تمامیت ارضی تأکید داشته و تکرار ادعاهای بیاساس در مجامع منطقهای، هر اندازه هم تکراری، نیازمند پاسخ قاطع، ولو در قالب دیپلماسی آرام است.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
