به گزارش اطلاع با ما ، موتورسواری : از مصوبه هیئت دولت تا مخالفت برخی نمایندگان؛ بررسی آخرین وضعیت صدور گواهینامه موتور برای زنان، چالشهای اجرایی و روایت زنانی که میگویند عقب نمینشینند.
سالهاست زنان در خیابانهای شهر موتورسواری میکنند؛ حضوری که دیگر پنهان یا استثنایی نیست. با این حال، این واقعیت اجتماعی هنوز در ساختار رسمی صدور گواهینامه بازتاب نیافته است. در حالی که در قوانین راهنمایی و رانندگی اشاره صریحی به ممنوعیت موتورسواری زنان نشده، رویههای اجرایی عملاً مسیر دریافت گواهینامه را مسدود کردهاند.
این شکاف میان متن قانون و اجرای اداری، موضوع را به یکی از بحثبرانگیزترین مسائل حوزه حقوق شهروندی تبدیل کرده است.
چندی پیش هیئت دولت مصوبهای را تصویب کرد که بر اساس آن، فرآیند آموزش و آزمون عملی متقاضیان زن برای دریافت گواهینامه موتورسیکلت باید با سازوکار مشخص و با استفاده از مربیان زن انجام شود. هدف از این تصمیم، ایجاد چارچوبی رسمی برای پایان دادن به بلاتکلیفی موجود عنوان شد.
با این حال، اجرای عملی این مصوبه هنوز آغاز نشده و بررسی آن در هیئت تطبیق مصوبات با قوانین ادامه دارد. همزمان اعلام شده که ایجاد زیرساختهایی مانند آموزشگاههای ویژه زنان در دستور کار قرار گرفته است.
این موضوع با واکنشهای متفاوتی در مجلس روبهرو شد. برخی نمایندگان با استناد به آمار بالای تلفات موتورسیکلتسواری، این تصمیم را پرریسک دانسته و آن را اولویتدار نمیدانند. در مقابل، گروهی دیگر تأکید میکنند که در قوانین جاری، ممنوعیتی برای صدور گواهینامه برای زنان وجود ندارد و ساماندهی قانونی میتواند به افزایش ایمنی و نظم ترافیکی کمک کند.
در همین فضا، دیدگاههای فقهی نیز مطرح شد. دفتر آیتالله حسین نوریهمدانی اعلام کرده است که موتورسواری زنان ذاتاً اشکال شرعی ندارد، مشروط به رعایت موازین اخلاقی و اجتماعی.
بر اساس دادههای منتشرشده از سوی پلیس راهور تهران بزرگ، سهم موتورسیکلت در تخلفات و تلفات شهری قابل توجه است؛ از استفاده نکردن از کلاه ایمنی تا عبور غیرمجاز از چراغ قرمز و خطوط ویژه.
کارشناسان معتقدند چالش اصلی، نبود آموزش فراگیر و فرهنگسازی مؤثر است. در شرایطی که برخی زنان هماکنون بدون گواهینامه رسمی موتورسواری میکنند، صدور مجوز قانونی میتواند زمینه آموزش، بیمه و نظارت دقیقتر را فراهم کند.
برای بسیاری از زنان، موتور تنها وسیله رفتوآمد نیست؛ نمادی از استقلال و دسترسی برابر به فضاهای شهری است. برخی از آنان میگویند تجربههای بازداشت یا توقیف موتور را پشت سر گذاشتهاند، اما همچنان به حضور خود در خیابان ادامه دادهاند.
از نگاه آنان، تصویری که امروز از زن موتورسوار در شهر دیده میشود، دیگر پدیدهای نادر نیست. به باورشان، قانون دیر یا زود باید با واقعیت اجتماعی هماهنگ شود.
فراتر از بحث رفتوآمد، موضوع به ابعاد اقتصادی و شغلی نیز گره خورده است. دریافت گواهینامه میتواند امکان فعالیت در حوزههایی مانند خدمات شهری، توزیع کالا یا مشاغل مستقل را فراهم کند. در مقابل، نبود مجوز رسمی، زنان را از پوشش کامل بیمهای و امنیت حقوقی محروم میکند.
در نهایت، پرسش اصلی همچنان پابرجاست: آیا مسیر قانونی شدن موتورسواری زنان با ایجاد زیرساختها و اجماع نهادی هموار میشود، یا اختلافنظرها این روند را طولانیتر خواهد کرد؟
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
