به گزارش اطلاع با ما ، چرا باید دندان لق: این یادداشت بر آن است که توقف غنیسازی یا عقبنشینی هستهای، صرفاً یک انتخاب حیثیتی نیست بلکه یک ضرورت عملگرایانه است؛ زیرا تجربه نشان داده هرگونه عقبنشینی، طرف مقابل را برای امتیازگیری بیشتر تشویق میکند. نویسنده تأکید دارد که گرهزدن همه امور کشور به رفع تحریمها، مانند تجربه دولت روحانی، نهتنها کمکی به بهبود شرایط نکرد بلکه کشور را دچار انفعال و وخامت ساخت. این تحلیل، بر ضرورت تمرکز بر حل مشکلات ساختاری در داخل کشور و مذاکره با هدف کاهش خطر جنگ، نه رفع تحریم، تأکید دارد.
تحلیل از این زاویه آغاز میشود که توقف غنیسازی یا سایر امتیازدهیها، نه نشانه عقلانیت بلکه نقطه آغاز تشویق طرف مقابل به فشار بیشتر است. در فضای مذاکرات، هر علامت از نرمش، میتواند بهعنوان ضعف تلقی شود.
ادعای برخی جریانها مبنی بر اینکه تحریمها اگر ادامه یابد، کشور را به فروپاشی میکشاند، ممکن است به یک *پیشبینی خودتحققبخش* تبدیل شود. تجربه دولت روحانی گواهی بر این است که شرطیکردن اقتصاد به نتیجه مذاکرات، فضای کشور را دچار بحران کرد.
انتظار رفع تحریمها، دولت را در وضعیتی انفعالی قرار داده و مانع از اجرای اصلاحات ضروری میشود. حتی اگر تحریمها هم برداشته شوند، مشکلات حکمرانی ایران که عمدتاً ساختاریاند، باقی میمانند.
نویسنده هشدار میدهد که تمرکز مفرط بر مذاکره و امید بستن به لغو تحریم، دولت را از پرداختن به راهحلهای واقعی بازمیدارد. در حالی که مدافعان این دیدگاه، مخالفان خود را به بیتوجهی به مشکلات مردم متهم میکنند، خودشان اغلب فاقد برنامهی جایگزین هستند.
۱. خروج از انتظارِ بیپایان برای لغو تحریم باید دندان لق «مذاکره برای رفع تحریم» کشیده شود. در وضعیت کنونی، این انتظار غیرواقعی است و ادامه آن فقط فرصتهای اداره کشور را میسوزاند. راهحل، برنامهریزی برای اداره کشور در شرایط تحریم است.
۲. مذاکره، اما نه برای لغو تحریم هدف واقعی مذاکرات، باید کاهش خطر درگیری نظامی یا جنگ باشد، نه تلاش برای رفع تحریم. تمرکز بر کاهش تنش، از تبدیل شدن ایران به هدف دائم فشار جلوگیری میکند و پیام قدرت و ثبات مخابره میکند.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
