▶️ تماشای ویدئو کامل
به گزارش اطلاع با ما روزانه کاروانهای سوخت از مرز ایران و پاکستان عبور میکنند؛ پدیدهای که دیگر صرفاً «قاچاق» نیست، بلکه به یک جریان سازمانیافته و پرهزینه برای کشور تبدیل شده است. طبق برآوردها، سالانه حدود ۸ میلیارد دلار از سرمایه ملی ایران در این چرخه از بین میرود؛ پولی که میتوانست صرف توسعه نیروگاهها، مدارس و زیرساختهای حیاتی در مناطق محروم شود. کارشناسان معتقدند تداوم این روند بدون پشتوانه شبکههای قدرت و هماهنگیهای پشتپرده امکانپذیر نیست.
پدیده قاچاق سوخت در مرزهای شرقی ایران بهویژه مرز مشترک با پاکستان، سالهاست که به یک چالش امنیتی، اقتصادی و اجتماعی تبدیل شده است. آنچه امروز مشاهده میشود، دیگر یک قاچاق محدود فردی یا گروهی نیست، بلکه به کاروانهایی شباهت دارد که در روز روشن با هماهنگی نیروها و گروههای سازمانیافته فعالیت میکنند.
از منظر اقتصادی، برآورد ۸ میلیارد دلاری اتلاف سالانه بهخوبی نشان میدهد که این جریان چه ضربه سنگینی به بودجه عمومی کشور وارد میکند. این در حالی است که همان مبلغ میتواند بسیاری از بحرانهای زیرساختی در جنوب و شرق کشور را حل کند.
از منظر اجتماعی، مناطقی که بیشترین درگیر قاچاق سوخت هستند، همان مناطقیاند که با بحرانهای عمیقی همچون بیکاری، کمبود مدارس، فقدان دسترسی به آب آشامیدنی سالم و ضعف زیرساختهای برق روبهرو هستند. این پارادوکس اجتماعی یعنی «فقر در دل ثروت قاچاق» نشان میدهد که بخش عمدهای از منافع به جای مردم محلی، به جیب شبکههای سازمانیافته میرود.
از منظر سیاسی و امنیتی، این سطح از عبور و مرور گسترده بدون هماهنگی و چشمپوشی برخی مراکز قدرت و ذینفعان امکانپذیر نیست. به همین دلیل، کارشناسان تأکید میکنند که مقابله با این جریان صرفاً با اقدامات انتظامی ممکن نیست، بلکه نیازمند اصلاحات ساختاری، شفافسازی و حذف رانتهای سوختی است.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
