به گزارش اطلاع با ما ، شهرهای جدید، پروژههای شکستخورده: حسین حاتمینژاد، استاد دانشگاه تهران، با انتقاد از پروژههای شهرهای جدید در ایران، آنها را ناکام در جذب جمعیت و پُرآسیب در حوزههای اجتماعی و محیطزیستی توصیف کرده است. او همچنین از مدیریت نادرست منابع طبیعی و نقش مافیاهای اقتصادی در بحرانهای هیدروپولیتیکی پرده برداشته و خواهان بازگشت به توسعه بر مبنای ظرفیتهای تاریخی و طبیعی مناطق کهن ایران شده است.
دکتر حسین حاتمینژاد با صراحتی تحسینبرانگیز، پرده از واقعیت تلخ پروژههایی مانند شهرهای جدید در ایران برمیدارد. او معتقد است هیچیک از این پروژهها موفق نبودهاند و نمونهای مثل شهر جدید گلبهار در استان خراسان نشان میدهد که فاصله بین اهداف جمعیتی و واقعیت، فاجعهبار است. قرار بود این شهر ۴۰ هزار نفر را جذب کند، اما تنها ۴ هزار نفر آن را سکونتپذیر دیدند؛ آنهم عمدتاً بهعنوان خانههای دوم یا حتی محلهای آسیبزا از حیث اجتماعی.
وی تأکید میکند که این شکستها تنها حاصل اشتباهات برنامهریزی نیست، بلکه ریشه در مدیریت نابخردانه سرزمین دارد. از نگاه او، بحرانهای هیدروپولیتیک در ایران (نظیر تنشهای آبی بین استانها) ناشی از همین سوءمدیریت و بیتوجهی به واقعیتهای جغرافیایی و تاریخی است. نکته مهم دیگر این است که مافیاهای اقتصادی نیز در این فرآیند نقشآفرینی میکنند و تصمیمسازیها را به سمت منافع کوتاهمدت خود سوق میدهند.
حاتمینژاد نسخهای متفاوت برای توسعه پایدار ارائه میدهد: او میگوید باید مناطقی را توسعه دهیم که در طول تاریخ بارها خود را بهعنوان مکانهای مناسب زیستی ثابت کردهاند**؛ مناطقی با منابع آبی پایدار، اقلیم معتدل، دور از گسلهای زلزله و دارای شیب مناسب برای سکونت. در واقع او خواستار **احیای آبادیهای تاریخی ایران با نگاهی علمی و پایدار است.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
