به گزارش اطلاع با ما ، سهام عدالت: نیلوفر موسوی- سهامدار بودن رویای قشنگی بود، مخصوصا که پسوند عدالت هم در کنارش باشد. اما سهام عدالت چقدر مشکلگشا بوده است؟!
وقتی «سهام عدالت» توزیع شد، قرار بود سفرهی خالی اقشار آسیبپذیر را رونق ببخشد. از روستاییان و عشایر گرفته تا کارگران فصلی و بازنشستگان، همه امید داشتند که این برگه، سهم واقعی آنها از اقتصاد باشد. اما حالا بعد از گذشت نزدیک به دو دهه، آن رویای شیرین به طنزی تلخ تبدیل شده است.
امروز تمام امید سهامدار به سود سالانه است؛ سودی که برای یک سال کامل حدود یک میلیون و ۲۰۰ هزار تومان تعیین شده، و جالب اینجاست که دولت همین مبلغ اندک را هم یکجا نمیدهد و آن را «قسطی» کرده است.
هر مرحله واریزی (که هر ۶ ماه یکبار انجام میشود) حدود ۶۰۰ هزار تومان است. عددی که در تورم سال ۱۴۰۴، دقیقاً پول یک پیتزای باکیفیت یا نهایتاً دو ساندویچ معمولی در تهران است. یعنی سهامدار باید ۶ ماه چشمانتظار بماند تا پولی بگیرد که با آن حتی نمیتواند یک خرید کوچک سوپرمارکتی انجام دهد.
فردی که قرار بود با این سهام صاحب سرمایه شود، حالا با یک کمکهزینهی نمایشی طرف است که بود و نبودش در تورم فعلی، دردی را دوا نمیکند. سهام عدالت برای آنها که نیازمندترین بودند، نه عدالت آورد و نه رفاه؛ فقط نامی بزرگ ماند برای عددی که هر روز کوچکتر میشود.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
