به گزارش اطلاع با ما ، استادیوم: نعمه افشار– قصهی ورزشگاههای کشور ما مثل داستانهای دنبالهدار است، ساخت و حتی تعمیر آنها آنقدر کش میآید که نسل عوض میشود!
اگر وقت بگذارید و مدت زمانی که برای ساخت ورزشگاهها در کل کشور صرف شده را بررسی کنید واقعا تعجب خواهید کرد! ورزشگاه پارس شیراز حدود ۳۰ سال برای آمادهسازیاش وقت و هزینه مصرف شد! ساخت ورزشگاه نقش جهان اصفهان هم ۲۲سال طول کشید!
آنطرف دنیا اما تعریف ساخت ورزشگاه فرق دارد. ورزشگاه تاتنهام در حدود سه–چهار سال ساخته و افتتاح شد. نیوکمپ هم روی زمین خالی، از ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۷ در حدود سه سال بالا آمد.
میرسیم به آزادی؛ استادیومی که در حدود ۱۸ تا ۳۰ ماه ساخته شد. امروز برای «تعمیر» همان سازه، از تابستان ۱۴۰۳ تا حوالی پایان ۱۴۰۵ فوتبال ایران را سه سال از خانهی اصلیاش دور کرده. بازسازیای که نه ظرفیت را دو برابر میکند و نه سقف کامل میکشد، اما زمان و عددش با ساخت اولیه رقابت میکند.
سؤال ساده همینجاست: چگونه ساختنِ آزادی، هم ارزانتر و هم سریعتر تمام شد، و حالا ترمیمش اینقدر طولانی، تکهتکه و پر تناقض شده است؟وقتی برای بازسازی سکوهای یک ورزشگاه، آنقدر تاریخ تحویل عوض میشود که «چند ماهه» تبدیل میشود به چند ساله (آن هم با اگر و اما)، این حجم از تعویق، دیگر در چارچوب تأخیر معمول پروژه جا نمیشود؛ بلکه به یک سبک مدیریت ناامیدکننده تبدیل شده است.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
