به گزارش اطلاع با ما امضای تفاهمنامه صلح زنگزور میان ارمنستان و آذربایجان، نه تنها پایانی بر یکی از مناقشات طولانی منطقه است، بلکه صفحه جدیدی در ژئوپلیتیک قفقاز میگشاید. نیکول پاشینیان با تکیه بر واقعیتهای میدانی، مسیر تازهای را برگزید که میتواند پیامدهای مهمی برای ایران و بازیگران بینالمللی داشته باشد.
امضای تفاهمنامه صلح زنگزور میان ارمنستان و آذربایجان، لحظهای تاریخی در روابط پرتنش دو کشور است. این صلح در شرایطی رقم خورد که پاشینیان، نخستوزیر ارمنستان، پس از شکستهای پیاپی و فشارهای خارجی، تصمیمی متفاوت از گذشته گرفت.
پس از جنگ دوم قرهباغ در سپتامبر ۲۰۲۰ و تسلط کامل آذربایجان بر این منطقه در ژانویه ۲۰۲۴، ارمنستان با چالشهای امنیتی، روانی و اقتصادی سنگینی روبهرو شد. فشار باکو و آنکارا، حمایتهای اسرائیل از آذربایجان و بیتوجهی نسبی مسکو و تهران، پاشینیان را به سوی تغییر استراتژی سوق داد.
روسیه که پیشتر نقش میانجی را داشت، درگیر جنگ اوکراین شد و نفوذش در قفقاز کاهش یافت. ایران نیز با حمایت از آذربایجان در جنگ قرهباغ، از متحد سنتی خود فاصله گرفت. این تغییرات موجب شد ایروان به دنبال میانجیگری قدرتهای فرامنطقهای برود.
پاشینیان به جای ادامه تنش با همسایگان، تصمیم گرفت پای آمریکا را به معادلات قفقاز باز کند. این اقدام میتواند برای ارمنستان، ثبات نسبی و کاهش فشارهای منطقهای را به همراه داشته باشد و زمینه بازسازی توان نظامی و اقتصادی را فراهم کند.
این توافق میتواند مسیرهای تجاری و کریدورهای ترانزیتی قفقاز را بازتعریف کند. حضور پررنگتر آمریکا در منطقه و تغییر موازنه قدرت، نیازمند بازنگری جدی ایران در استراتژیهای دیپلماتیک خود خواهد بود.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
