به گزارش اطلاع با ما ، خصوصیسازی بانکی: فرشاد مومنی، استاد اقتصاد، با استناد به گزارش کمیسیون اقتصادی مجلس، از تجربهی شکستخورده خصوصیسازی بانکی در ایران انتقاد کرده و آن را عامل ناترازی عمیق میان ظرفیت تولید و قدرت خلق نقدینگی در نظام بانکی دانست. وی همچنین تأکید کرد «شوکدرمانیهای پیدرپی» به جای درمان اقتصاد، نظام تصمیمگیری را از بنیه یادگیری و عقلانیت تهی کرده است.
به گفتهی مومنی، از سال ۱۳۸۰ تا ۱۳۹۹، در حالی که رشد تولید ناخالص داخلی فقط ۳۶ درصد بوده، حجم نقدینگی رشد سرسامآوری داشته که عمدتاً از کانال بانکهای خصوصی خلق شده است. این شکاف عددی درواقع شکافی ساختاری میان *توان تولید ملی* و *ماشین خلق پول بدون پشتوانه* است.
نکته کلیدی: خصوصیسازی در عرصه بانکداری بدون نظارت مؤثر، تبدیل به ابزاری برای انباشت ثروت بدون تولید شده است.
افزایش افسارگسیخته نقدینگی، بدون آنکه همراستا با رشد بخش مولد اقتصاد باشد، عملاً منجر به تورم، سوداگری، و عمیقتر شدن بحران معیشت شده است. این مسئله، نتیجه عدم تعادل میان بخش مالی و اقتصاد واقعی است.
مومنی میگوید «شوکدرمانی»های مکرر مانند افزایش ناگهانی نرخ ارز، قیمت بنزین یا گاز، نه تنها مشکلات را حل نمیکند، بلکه فرصت آموختن از بحرانها را نیز از بین میبرد. تصمیمگیران به جای تحلیل ریشهها، صرفاً به درمانهای کوتاهمدت و پرهزینه روی آوردهاند.
نقد اساسی: اقتصاد ایران به جای حرکت به سوی اصلاح ساختارها، دچار چرخهای از بحرانهای تکرارشونده شده است که نتیجه آن، بیاعتمادی عمومی و نااطمینانی بلندمدت است.
تحلیل مومنی هشداری جدی درباره شکاف خطرناک میان بخش بانکی و تولید ملی است. خصوصیسازی بدون اصلاحات نهادی، بهویژه در بخش حساس بانکداری، منجر به فاجعههای اقتصادی گسترده خواهد شد. تنها با بازگشت به برنامهریزی علمی، تقویت یادگیری نهادی، و مقابله با تصمیمات شوکمحور میتوان امیدی به اصلاح مسیر اقتصاد ایران داشت.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
