خشونت در سریال‌ های ایرانی،چرا به‌جای امید، خشونت را ترویج می‌کنند؟

به گزارش اطلاع با ما  خشونت در سریال‌ های ایرانی/در روزهایی که جامعه بیش از همیشه نیازمند آرامش، امید و همدلی است، پلتفرم‌های نمایش خانگی و سریال‌سازان به‌جای مرهم، خشونت، تلخی و بی‌اخلاقی را به تصویر می‌کشند. روایت‌های تیره و بی‌ضابطه از جنایت، اعتیاد، قتل و فروپاشی خانواده، جای آثار آموزنده‌ای چون «خانه سبز» را گرفته‌اند. این نوشتار، نگاهی انتقادی دارد به روند خطرناک عادی‌سازی خشونت در سریال‌های ایرانی و مسئولیت فراموش‌شده رسانه‌های نمایشی.

در روزهایی که جامعه بیش از همیشه نیازمند آرامش، همدلی و امید است، رسانه‌ها و تولیدکنندگان آثار نمایشی نقشی حیاتی در شکل‌دهی به روحیه عمومی دارند. اما آن‌چه این روزها در سریال‌های ایرانی – چه در تلویزیون و چه در پلتفرم‌های نمایش خانگی – می‌بینیم، بیشتر نمک پاشیدن بر زخم‌هاست تا مرهمی بر دردها.

نمایش بی‌پروای خشونت در سریال‌ها، از قتل‌های فجیع تا صحنه‌های تکان‌دهنده شکنجه، روابط پرحاشیه، مصرف مواد و بی‌اخلاقی، نه‌تنها فضای ذهنی مخاطب را آشفته می‌کند، بلکه به‌نوعی این خشونت‌ها را عادی جلوه می‌دهد. حتی نوجوانان و کودکان، که بیشترین تأثیر را از این محتواها می‌پذیرند، روزانه در معرض این بمباران تصویری قرار دارند.

چرا سریال‌های ایرانی این‌قدر خشن شده‌اند؟ | نقدی بر عادی‌سازی خشونت در پلتفرم‌های داخلی

یادمان نرفته که زمانی نه‌چندان دور، سریال‌هایی چون خانه سبز، آژانس دوستی و همسران با لحنی صمیمی، داستان‌هایی از زندگی واقعی روایت می‌کردند؛ پر از امید، خانواده‌محوری و طنز سالم. حال آن‌که بسیاری از سریال‌های امروز به‌جای ارائه الگوهای موفق، فضای جامعه را تیره‌تر ترسیم می‌کنند.

جای تعجب است که در حالی‌که حتی شبکه‌های خارجی برای نمایش چنین صحنه‌هایی محدودیت‌های سفت‌وسخت دارند، در برخی پلتفرم‌های داخلی، این تصاویر به‌آسانی و بدون هشدار در دسترس همه گروه‌های سنی قرار گرفته‌اند. نتیجه، جامعه‌ای است که به خشونت خو می‌گیرد و ناامیدی را بخشی از زندگی طبیعی می‌پندارد.

کارشناسان بارها هشدار داده‌اند که تکرار و عادی‌سازی این نوع روایت‌ها می‌تواند به بروز رفتارهای پرخاشگرانه، اضطراب، افسردگی و کاهش آستانه تحمل منجر شود. مهم‌تر از آن، نگرش نسل آینده نسبت به جامعه و انسان‌ها را دستخوش تغییر می‌کند.

در چنین شرایطی، لازم است مدیران فرهنگی، نویسندگان، کارگردانان و بازیگران مسئولیت اجتماعی خود را دوباره بازتعریف کنند. سریال‌ها می‌توانند ابزاری قدرتمند برای ترویج امید، رشد فرهنگی و ارائه الگوهای مثبت باشند.

وقت آن رسیده است که از مسیر تکراری و خسته‌کننده خشونت فاصله بگیریم و به ساخت سریال‌هایی بازگردیم که مهر، همدلی، آموزش و الگوهای سالم زندگی را ترویج می‌دهند.

هنر مسئولیت دارد. سریال‌سازی فقط سرگرمی نیست؛ آینه‌ای است برای جامعه. اگر این آینه، تصویری واژگون نشان دهد، مسیر جامعه نیز ممکن است واژگون شود.

این گزارش بر پایه بررسی‌های تحریریه اطلاع باما و مرور داده‌های منتشرشده در رسانه‌های کشور تنظیم شده است.

کانال اطلاع باما در تلگرام