به گزارش اطلاع با ما ، نظام درمانی ایران: افزایش هزینههای درمان، کمبود پرستار و رشد جمعیت سالمندان باعث شده بسیاری از بیماران در بیمارستانها بدون همراه بمانند. این تنهایی، نه فقط احساسی تلخ بلکه نشانهای از بحران در نظام سلامت و بیتوجهی به مراقبت انسانی در بیمارستانهای ایران است.
در سالهای اخیر، هزینههای سرسامآور درمان و کمبود نیروی پرستار، موجب شده بیماران زیادی در بیمارستانها بدون همراه و مراقب بمانند. بسیاری از سالمندان، بیماران دیالیزی و بیماران اعصاب و روان مجبورند تنهایی روند درمان خود را طی کنند؛ وضعیتی که عمق بحران در نظام سلامت کشور را آشکار میکند.
در شبکههای اجتماعی، روایتهای تلخی از بیماران منتشر میشود که روزهای سختی را روی تخت بیمارستان بدون همراه میگذرانند. یکی از کاربران نوشته بود: «از مرگ نمیترسم، از تنهایی مردن میترسم.» این روایتها، بازتاب واقعیتی هستند که پرستاران هم آن را تأیید میکنند.
بخشهای دیالیز، شیمیدرمانی و مراقبتهای ویژه در بیمارستانها با کمبود پرستار مواجهاند. پرستاران میگویند نسبت بیمار به پرستار در ایران، یکسوم استاندارد جهانی است و این باعث شده همراه بیمار، عملاً بخشی از وظایف کادر درمان را انجام دهد. اما بسیاری از بیماران، حتی همراهی برای این کار ندارند.
وضعیت بیماران اعصاب و روان بحرانیتر است. نبود اورژانس روانپزشکی، پذیرش نکردن بیماران بدون همراه، و نبود حمایت از خانوادهها باعث شده این بیماران در خیابانها یا خانهها بدون مراقبت رها شوند. فعالان حوزه سلامت میگویند: «دولت بیماران روانپریش را مزاحم میبیند، نه نیازمند حمایت.»
گرانی درمان و نبود حمایت بیمهای موجب شده خانوادهها از پس مراقبت از بیماران برنیایند. بسیاری از بیماران مزمن یا سالمندان، بدون مراقبت حرفهای در خانه یا بیمارستان تنها میمانند. دبیرکل خانه پرستار میگوید: «هیچ برنامهای برای سالمندان وجود ندارد و بسیاری از آنها فقط به دلیل تنهایی جان میبازند.»
کارشناسان میگویند پس از اجرای طرح خودگردانی بیمارستانها در دهه ۷۰، محور نظام سلامت از «بیمار» به «درآمد» تغییر کرده است. پرستاران و بیماران هر دو متضرر شدهاند. بیمار بدون همراه، در چنین سیستمی جایی برای مراقبت انسانی ندارد.
طبق آمار، تا سال ۱۴۳۰ جمعیت سالمندان ایران سهبرابر خواهد شد. اگر همین روند ادامه پیدا کند، بحران «تنهایی بیماران در بیمارستانها» به بحرانی ملی تبدیل میشود. متخصصان هشدار میدهند: «جامعهای که برای سالمندانش برنامه ندارد، در مسیر فروپاشی سلامت جمعی حرکت میکند.»
بحران تنهایی بیماران در بیمارستانها فقط یک مسئله احساسی نیست؛ نشانهای است از فرسودگی نظام سلامت، کمبود نیرو و بیبرنامگی در حمایت از بیماران و سالمندان. اصلاح این وضعیت، نیازمند تغییر نگاه از «درآمدزایی» به «سلامتمحوری» است، پیش از آنکه تنهایی، بخشی عادی از درمان در ایران شود.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
