به گزارش اطلاع با ما ، آلودگی هوا: اعلام دیرهنگام تعطیلی مهدکودکها در شب گذشته، بار دیگر ضعف مدیریت بحران آلودگی هوا را آشکار کرد. تصمیمی که نهتنها خانوادهها را در تنگنای برنامهریزی قرار داد، بلکه تناقض در الگوی تعطیلی گروههای مختلف سنی را هم برجسته ساخت. مسئله اصلی نه خود تعطیلی، بلکه نبود یک نظام پیشبینی و اطلاعرسانی منسجم است.
بار دیگر با تشدید آلودگی هوا، تصمیمگیری درباره تعطیلی مراکز آموزشی در زمانی انجام شد که بسیاری از خانوادهها عملاً فرصتی برای مدیریت وضعیت نداشتند. اعلام تعطیلی مهدکودکها حوالی ساعت ۲۲، نمونهای از روندی تکراری است که هر سال با افزایش آلودگی هوا بروز میکند: تصمیم دیر، اطلاعرسانی دیرتر، و در نهایت سردرگمی خانوادهها.
در حالی که اعلام شده بود تعطیلی برای محافظت از کودکان خردسال است، بسیاری از والدین پرسش سادهای مطرح کردند: اگر هوا برای مهدکودکیها خطرناک است، چرا برای دانشآموزان دبستانی خطرناک تلقی نمیشود؟ این مرزبندیهای ناگهانی و بدون توضیح روشن، باعث شده بخش مهمی از جامعه تصور کند معیارهای تصمیمگیری انسجام مشخصی ندارد.
بخش زیادی از کودکان مهدکودکی، فرزندان والدین شاغلاند. زمانی که ساعت ۱۰ شب اعلام تعطیلی منتشر میشود، بسیاری از خانوادهها راهی جز درخواست ادامه فعالیت از مهد ندارند. همین موضوع موجب شد برخی مهدها، برخلاف تصمیم رسمی، باز بمانند تا بار مسئولیت خانوادهها را کمتر کنند؛ امری که عملاً هدف اولیه تعطیلی را زیر سؤال میبرد.
با وجود روند افزایشی آلودگی و همزمانی آن با شیوع موج آنفلوآنزا در برخی شهرها، انتظار میرود تصمیمها با هماهنگی و زمانبندی دقیقتری اتخاذ شوند. تأخیر در اعلام تعطیلی موجب میشود رفتوآمدها افزایش یابد، هماهنگیهای کاری والدین مختل شود و مهدها در شرایط ابهام قرار بگیرند. در واقع مشکل نه اصل تعطیلی، بلکه نحوه اجرا و زمان اعلام آن است.
در بسیاری از کشورها شرایط آلودگی هوا و تصمیمهای مرتبط حداقل از ۱۲ تا ۱۸ ساعت قبل اطلاعرسانی میشود. چنین سازوکاری به خانوادهها فرصت برنامهریزی میدهد و باعث کاهش رفتوآمد و اجرای بهتر تصمیمها میشود. اما مدل تصمیمگیری در کشور ما همچنان واکنشی است؛ یعنی بحران شکل میگیرد، سپس تصمیمگیری آغاز میشود.
بهنظر میرسد زمان آن رسیده است که الگوی تعطیلیهای اضطراری از یک مدل مقطعی و دیرهنگام، به سامانهای مبتنی بر دادههای محیطزیستی، شرایط سلامت و نیازهای اجتماعی تبدیل شود. مسیری که با سه اقدام قابل تحقق است:
چنین رویکردی نهفقط به حفاظت از سلامت کودکان کمک میکند، بلکه بار روانی و اجرایی تصمیمهای ناگهانی را از دوش خانوادهها برمیدارد.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
