ترامپ و تضمین؛ پارادوکس یک توافق احتمالی

به گزارش اطلاع با ما، ترامپ و تضمین: صابر گل‌عنبری- رویترز امروز به نقل از یک مقام ایرانی گزارش داد که تهران خواهان دریافت «تضمین‌هایی» شده تا در صورت توافق، ترامپ بار دیگر از آن خارج نشود.اما آیا چنین تضمینی، به‌ویژه با وجود شخصی مثل ترامپ، اصلاً امکان‌پذیر است؟

تجربه برجام؛ قطعنامه هم کفایت نکرد

اگر منظور از تضمین، ضمانت حقوقی باشد، باید یادآور شد که برجام خود با پشتوانه قطعنامه شورای امنیت، بالاترین سطح تضمین حقوقی را داشت. با این حال، ترامپ بدون اعتنا به آن، از توافق خارج شد.
تضمین‌های سیاسی هم بیشتر در حد وعده‌اند تا سند الزام‌آور. بنابراین، به سختی می‌توان از ترامپِ ضدساختار، تضمینی جدی گرفت.

تضمین واقعی؛ منافع مشترک

در واقع، تنها تضمین واقعی برای پایبندی به یک توافق، تداوم منافع دوجانبه است.
فعلاً شاید انگیزه شخصی ترامپ برای ثبت یک موفقیت دیپلماتیک در پرونده‌های راکد مانند غزه، گروگان‌ها یا اوکراین، موتور محرک یک توافق باشد. اما این انگیزه فردی، به تنهایی ضامن ماندگاری توافق نیست.

اگر پس از توافق، ترامپ احساس کند که تنها دیگران مثل چین و اروپا از رفع تحریم‌ها سود برده‌اند، احتمال دارد بدون خروج رسمی از توافق، عملاً اجرای آن را مختل کند؛ با ابزارهایی مثل فشار به طرف‌های معامله یا اعمال تحریم‌های غیررسمی.

تجربه غزه؛ نمونه رفتاری قابل تأمل

نمونه چنین رفتار ترامپی را می‌توان در آتش‌بس ژانویه در جنگ غزه دید.
او با فشار بر نتانیاهو زمینه توافق را فراهم کرد، اما وقتی دید روند آزادی گروگان‌ها مطابق میلش پیش نمی‌رود، ضرب‌الاجلی تعیین کرد و نهایتاً دست اسرائیل را برای بازگشت به جنگ باز گذاشت.

سؤال اصلی؛ تهران چقدر آماده است؟

شاید در شرایط فعلی انگیزه شخصی ترامپ کاتالیزور یک توافق شود، اما بقای آن نیازمند منافع اقتصادی برای واشنگتن است.
پرسش کلیدی اینجاست: تهران تا چه اندازه برای ایجاد مناسبات اقتصادی با آمریکا آماده است؟
آیا برنامه‌ای برای جذب منافع مشترک دارد؟ و اگر بله، آیا توان اجرایی آن وجود دارد؟

این گزارش بر پایه بررسی‌های تحریریه اطلاع باما و مرور داده‌های منتشرشده در رسانه‌های کشور تنظیم شده است.

کانال اطلاع باما در تلگرام