به گزارش اطلاع با ما ، انسولین : با افزایش شمار مبتلایان به دیابت در ایران، دسترسی به انسولین به یکی از چالشهای پایدار نظام سلامت تبدیل شده است. بیماران از کمبود، نوسان قیمت و بیاعتمادی نسبت به داروهای داخلی میگویند، درحالیکه کارشناسان هشدار میدهند حذف ارز ترجیحی و ضعف بیمهای میتواند موج تازهای از بحران در درمان دیابت ایجاد کند.
طبق دادههای رسمی وزارت بهداشت، بیش از ۸ میلیون نفر در کشور به دیابت مبتلا هستند و این عدد تا سال ۲۰۳۰ ممکن است به ۱۲ میلیون نفر برسد. درحالیکه کنترل قند خون نیازمند تزریق مداوم انسولین است، بسیاری از بیماران برای یافتن داروی خود، ناچار به جستوجو در دهها داروخانه میشوند.
«یگانه»، یکی از بیماران دیابت نوع یک، از اضطرابی میگوید که هر ماه با تمامشدن دارویش تکرار میشود: «هیچوقت مطمئن نیستم انسولینم پیدا میشود یا نه. هر بار باید با چندین داروخانه تماس بگیرم و گاهی تا شرق یا جنوب تهران بروم تا شاید دارو پیدا کنم.»
بسیاری از بیماران ناچارند دارو را بهصورت آزاد تهیه کنند. تفاوت قیمت میان انسولین بیمهای و آزاد به بیش از سه برابر رسیده است. در حالیکه هر قلم داروی بیمهای حدود ۸۰ هزار تومان است، در بازار آزاد تا ۲۵۰ هزار تومان فروخته میشود. یگانه میگوید: «اگر قرار باشد تمام انسولین را آزاد بخرم، ماهی دو میلیون تومان باید بدهم. این عدد برای خیلی از بیماران غیرممکن است.»
سعید کلباسی، رئیس هیئتمدیره انجمن دیابت ایران، هشدار میدهد که حذف ارز ترجیحی برای واردات انسولین، قیمت برخی داروها را تا ۸۰۰ هزار تومان بالا برده است. او میگوید: «بیماران مجبور میشوند به انسولینهای قدیمی برگردند که عوارض شدیدتری دارد و کیفیت زندگیشان را پایین میآورد.»
«امیر زند»، یکی دیگر از بیماران دیابتی، میگوید بیمه تنها بخشی از هزینه انسولین را پوشش میدهد و تجهیزات جانبی مثل سرنگ و نوار تست قند بهصورت آزاد فروخته میشود: «برای زنده ماندن حداقل دو تا سه میلیون تومان در ماه خرج دارم، تازه بدون سنسور پایش قند. حمایت بیمهای فقط روی کاغذ است.»
پزشکان میگویند بیماران بیش از کمبود دارو از بیاعتمادی به درمان رنج میبرند. اسدالله رجب، بنیانگذار انجمن دیابت ایران، تأکید میکند که «انسولین ایرانی هم اگر درست استفاده شود، استاندارد است، اما بیماران باید آموزش ببینند تا تغییر دارو باعث استرس و بینظمی در درمان نشود.»
در مقابل، داروسازانی چون محمود هادیپور از سیاستهای توزیع انتقاد دارند: «حتی وقتی تولید داخل کافی است، نظام توزیع باعث کمبود ظاهری میشود. بیماران در خط مقدم بیاعتمادی قرار دارند و داروخانهها هم پاسخگو نیستند.»
بابک شکارچی، معاون فنی سازمان نظام پزشکی، میگوید مشکل اصلی نه کمبود، بلکه بیاعتمادی به داروی داخلی است: «برخی پزشکان هنوز به تجویز انسولین ایرانی تمایل ندارند، در حالی که همه آنها مراحل کنترل کیفی را گذراندهاند. اگر به تولید داخلی میدان ندهیم، هیچوقت به ثبات نمیرسیم.»
بحران دسترسی به انسولین تنها مسئلهای دارویی نیست، بلکه نشانهای از ضعف سیاستگذاری سلامت و بیمه است. میان وعده خودکفایی و واقعیت بازار دارو، بیماران دیابتی در چرخهای از اضطراب، هزینه و بیاعتمادی گرفتارند؛ چرخهای که بدون اصلاح جدی، خطر تشدید آن در سالهای آینده قطعی است.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
