به گزارش اطلاع با ما – نگار صالحی نوشت، برندهای قلابی – در یکی از راستههای قدیمی بازار، دنیایی متفاوت جریان دارد؛ جایی که مارکهای معروف جهانی نه در ویترین شیشهای، بلکه روی زمین و در قالب رولهای پارچهای کنار هم چیده شدهاند. از CAT و Adidas گرفته تا Puma و Diesel، همه در این حجرهها حضور دارند، اما نه با اصالتشان، بلکه به شکل برچسبهایی که قرار است روی لباسهای وطنی بدرخشند.
در بیرون این حجرهها، همین مارکها مرز میان طبقات اجتماعی را شکل میدهند. لباس برند، برای عدهای نشانهی جایگاه و اعتمادبهنفس است، و برای عدهای دیگر، رؤیایی دستنیافتنی. اما حقیقت این است که بسیاری از همین لباسهای برنددار، با برچسبهای تقلبی ساخته میشوند؛ لباسهایی که ظاهراً از پاریس یا میلان آمدهاند، اما در دل بازار تهران متولد شدهاند.
در دل این بازار، مشتریانی هستند که برچسبها را کیلویی میخرند. یکی برای دوخت مانتو، دیگری برای تزیین کیف یا شلوار. برندها اینجا کنار هم خوابیدهاند، بدون فخر، بدون ادعا. تنها بیرون از این بازار است که همین تکهپارچههای ساده، لباسها را تبدیل به نشانهی موقعیت اجتماعی میکنند.
در دنیای مصرفگرای امروز، برندپوشی برای بسیاری به معیاری از ارزش شخصی تبدیل شده است. اما واقعیت اینجاست که برند فقط برچسبی روی لباس نیست؛ و هرچقدر هم که این مارکها در بازار فروخته شوند، اعتمادبهنفس واقعی جایی دیگر ساخته میشود — نه روی تکهپارچهای دوختهشده.
بازار برندهای تقلبی آینهای از واقعیت جامعه است؛ جایی که ظاهر بر اصالت غلبه کرده و مصرفگرایی، ارزشهای درونی را پنهان ساخته است. شاید لازم باشد گاهی از پشت ویترینها فاصله بگیریم و به یاد بیاوریم که برند، شخصیت نمیسازد — انسان میسازد.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
