به گزارش اطلاع با ما حسین ایمانی جاجرمی، جامعهشناس: ساختار اقتصادی ایران سالهاست در رکود عمیق فرو رفته است. تحریمها، ناکارآمدی مدیریتی و حجم بالای دولت موجب شده رشد اقتصادی متوقف و معیشت خانوارها تضعیف شود. در چنین شرایطی، خانوادهها برای بقا به کار زنان و کودکان روی آوردهاند؛ امری که نشاندهنده فروپاشی نظام اجتماعی است. کارشناسان هشدار میدهند بدون اصلاحات ساختاری، اقدامات مقطعی نهادهایی مانند شهرداریها تنها تسکین موقت ایجاد میکند.
اقتصاد ایران طی سالهای اخیر نهتنها از رکود خارج نشده، بلکه با افزایش فشارهای تورمی، فساد اداری و تحریمهای بینالمللی، کوچکتر شده است. کاهش قدرت خرید و بیثباتی درآمدی باعث شده معیشت خانوارها به پایینترین سطح چند دهه اخیر برسد.
در چنین شرایطی، خانوادهها برای حفظ بقا به «استراتژیهای اضطراری» متوسل شدهاند. یکی از مهمترین جلوههای این استراتژی، گسترش اشتغال زنان در مشاغل غیررسمی و حتی کار کودکان است. در مناطق محروم مانند سیستانوبلوچستان و جنوب کرمان، خانوادهها ناچارند کودکان را برای تأمین نیازهای اولیه به کار بگیرند. برخی گزارشها حتی از پدیده کودکفروشی خبر میدهند که نشاندهنده عمق بحران اجتماعی است.
در چنین بستر اقتصادیای، سیاستهای موضعی شهرداریها، نهادهای حمایتی یا خیریهها نمیتواند ریشه بحران را از میان بردارد. کارشناسان معتقدند تا زمانی که اصلاحات ساختاری در اقتصاد و حکمرانی انجام نشود، فقر، بیکاری و نابرابری اجتماعی ادامه خواهد داشت و ترمیم آن دشوار و پرهزینه خواهد بود.
وضعیت فعلی نشان میدهد که بدون بازنگری در سیاستهای اقتصادی و ساختار حکمرانی، خانوادهها ناچار به اتخاذ استراتژیهای بقا هستند که پیامدهای اجتماعی و اخلاقی گستردهای دارد. بهبود معیشت خانوار تنها با اصلاحات کلان اقتصادی و کاهش فشارهای تورمی ممکن است و اقدامات مقطعی قادر به حل ریشهای بحران نیستند.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
