به گزارش اطلاع با ما ، شیدا حصاری– دانشآموز ایرانی دیگر محصل ۹ ماهه نیست؛ او یک دانشآموزِ پارهوقت است که تقویم آموزشیاش را شاخص آلودگی هوا و فشار خط لوله گاز تعیین میکند.
آمارها نشان میدهد در سال تحصیلی گذشته، مدارس تهران و کلانشهرها به طور میانگین بیش از ۳۵ روز به دلایل مختلف تعطیل یا غیرحضوری بودهاند. اسمش را میگذارند «آموزش مجازی»، اما خودشان هم میدانند که این فقط یک اسم برای فرار از قبولِ تعطیلی مطلق است.
آموزش، پیوستگی میخواهد. نمیشود ریاضی را شنبه درس داد، دوشنبه به خاطر آلودگی تعطیل کرد و چهارشنبه انتظار داشت دانشآموز یادش باشد شنبه چه خبر بوده. این وقفههای مدام، شیرازهی ذهنی بچه را از هم میپاشد. کلاسهای آنلاین اضطراری هم بیشتر شبیه رفع تکلیف است؛ معلمی که با اینترنت ضعیف فایل میفرستد و دانشآموزی که زیر پتو، نقش دانشآموز را بازی میکند.
نتیجهی این سیستم وصلهپینهای را در کارنامههای خرداد ۱۴۰۳ دیدیم؛ جایی که میانگین معدل دانشآموزان پایه دوازدهم کشور به عدد فاجعهبار ۱۰.۹۸ سقوط کرد.
ما درحال تربیت نسلی هستیم که سوادش قابل اتکا نیست. آنها کتاب را تمام میکنند، نمره هم میگیرند، اما عمق یادگیریشان قربانی مدیریت غلطِ انرژی و هوای شهر شده است.
کارنامههایِ پر از نمرههای ناپلئونی فردا، نتیجهی طبیعی امروزی است که در آن، به جای حل بحران انرژی، صورتمسئلهی آموزش را پاک کردیم.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
