به گزارش اطلاع با ما ، پایتخت: بودجه ۷۰۰ میلیون تومانی برای رهن در تهران، شما را به خانههای بدون پارکینگ و آسانسور در جنوب و شرق شهر تبعید میکند. وام ودیعه هم به جیب موجر رفت.
سالها پیش، داشتن ۷۰۰ میلیون تومان نقدینگی برای رهن خانه، شما را در زمره اقشار مرفه مستأجر تهران قرار میداد. اما امروز، این رقم دیگر نماد رفاه نیست؛ بلکه «حداقل بودجه برای زنده ماندن» در حاشیههای پایتخت محسوب میشود. آن هم با کلی قید و شرط.
بررسی میدانی بازار مسکن اجارهای تهران نشان میدهد که با این بودجه، دیگر خبری از محلههای مرکزی یا شمالی نیست. مستأجر باید خود را برای زندگی در مناطقی مثل جیحون، نبرد، بریانک، تهرانسر و تهرانپارس شرقی آماده کند. جایی که بافت فرسوده، خیابانهای شلوغ و ساختمانهای بدون آسانسور، مهمان همیشگی زندگی روزمره هستند.
محله متراژ سال ساخت پارکینگ آسانسور جیحون ۵۶ متر ۱۳۹۸ ندارد دارد نبرد ۴۷ متر ۱۳۹۴ ندارد ندارد بریانک ۷۸ متر ۱۳۸۵ ندارد ندارد تهرانسر ۵۰ متر ۱۳۸۵ ندارد ندارد تهرانپارس شرقی ۵۰ متر ۱۳۸۵ ندارد ندارد
تنها در جوادیه است که با ۷۰۰ میلیون تومان میتوان یک پارکینگ پیدا کرد؛ اما به بهای پذیرفتن ساختمانی بدون آسانسور. بریانک اما متراژ بالاتری میدهد (۷۸ متر)، با این قید که خانهای ۲۰ ساله و فاقد هر دو امکانات است.
دولت با وام ودیعه مسکن وعده داد که نفس مستأجران راحت شود. اما در عمل چه شد؟ به محض اعلام افزایش سقف وام، موجران همان مقدار را به مبلغ رهن اضافه کردند. نتیجه: پول وام مستقیماً از بانک به جیب صاحبخانه رفت، بدون اینکه یک ریال به قدرت خرید مستأجر اضافه شود.
فرض کنید مستأجری برای تأمین ۷۰۰ میلیون تومان رهن، به ۲۰۰ میلیون تومان وام نیاز دارد. اما گرفتن همین وام هم آسان نیست:
برای یک خانواده کارگری که در بریانک یا جوادیه ساکن است، این اقساط تبدیل به یک هزینه کمرشکن جدید میشود که عملاً بخش قابل توجهی از حقوق ماهانه را میبلعد.
تابستان ۱۴۰۴، پایتختنشینان با یک واقعیت تلخ روبرویند: ۷۰۰ میلیون تومان دیگر خانهدار نمیکند و حتی پارکینگ و آسانسور هم برای این بودجه به آرزویی دور تبدیل شده است. رفاه از مرکز تهران به حومههای فرسوده تبعید شده و مستأجر ناچار است یا کیفیت زندگی را پایین بیاورد یا به حاشیههای جادهها کوچ کند
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
