به گزارش اطلاع با ما فیلم «زن و بچه» تازهترین اثر سعید روستایی، بهجای تمرکز بر یک مسئله، به سراغ نقدهای متعدد به آموزشوپرورش، سیستم قضایی و ساختار خانواده میرود؛ همین گستردگی موضوعی باعث شده هسته مرکزی قصه گم شود و کاراکترها خصوصاً مهناز، بهجای پیشبرنده بودن، در واکنش به محیط منفعل باقی بمانند.
سعید روستایی پس از ساخت فیلمهای موفقی چون «ابد و یک روز» و «برادران لیلا»، اینبار با «زن و بچه» به میدان آمده؛ فیلمی که تلاش میکند همزمان به چندین مسئله اجتماعی بپردازد اما نتیجه، روایتی پراکنده و فاقد تمرکز است.
در «زن و بچه» شاهد نقدهایی به آموزش و پرورش، دستگاه قضا، روابط خانوادگی، خیانت زناشویی و حتی نقش رسانهها هستیم. این تنوع موضوعی، باعث میشود هیچکدام از محورهای انتقادی عمق پیدا نکنند و در نتیجه، روایت، یکدست و منسجم جلوه نکند.
در حالیکه شخصیتهای زن در فیلمهای پیشین روستایی مثل سمیه در «ابد و یک روز» یا لیلا در «برادران لیلا» واجد نوعی استقلال، مقاومت یا کنشگری بودند، در «زن و بچه» مهناز شخصیتی کاملاً منفعل دارد. او بهجای مواجهه منطقی با بحران، در نقش قربانی باقی میماند و مقصران را تنها در بیرون از خود جستوجو میکند.
نکتهای که در آثار قبلی روستایی نقطه قوت بود، یعنی وجود یک هسته مرکزی مثل فقر و ساختار خانواده، در «زن و بچه» به چشم نمیخورد. این ضعف ساختاری، باعث شده شخصیتها تنها به بهانهای برای طرح نقدهای اجتماعی تبدیل شوند، نه به عنوان محرک پیشبرد داستان.
«زن و بچه» میخواهد با نگاهی فراگیر، مسائل متعددی را نقد کند اما در عمل، هیچیک را بهطور عمیق و قابلتحلیل پیش نمیبرد. شاید بازگشت به تمرکز بر یک سوژه ملموس و قابل پیگیری، همان راهی باشد که روستایی در آن پیشتر موفقتر بود.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
