به گزارش اطلاع با ما ، انتشار تصاویر تابوت کوچک یک کودک ۱۴ ماهه در مراسم تشییع، واکنشهای گستردهای در میان کاربران شبکههای اجتماعی برانگیخت. در ادامه، روایتی احساسی از نگاه یک کودک به این تصاویر را میخوانید.
روایتی از شهید ۱۴ ماهه ایران؛ وقتی یک تابوت کوچک همه نگاهها را به خود جلب کرد
گاهی یک تصویر، بیش از هزاران جمله در ذهن مخاطب باقی میماند. در میان قابهای مختلف مراسم تشییع، تصویری از یک تابوت کوچک توجه بسیاری را به خود جلب کرد؛ تصویری که برای بسیاری از مردم، بهویژه کودکان، پرسشهای فراوانی ایجاد کرد.
امروز پدر و مادرم با حال و هوایی متفاوت مقابل تلویزیون نشسته بودند. سکوت خانه با تصاویر مراسم و چهرههای اندوهگین در هم آمیخته بود. من هم کنارشان نشستم و به صفحه تلویزیون نگاه کردم.
در میان تصاویر، صحنههایی از ادای احترام مقامها و هیئتهای خارجی به پیکر شهدا پخش میشد؛ صحنههایی که برای یک کودک، نشانه اهمیت و جایگاه کشورش بود.
اما ناگهان چشمم به تابوتی کوچک افتاد؛ تابوتی که با اندازه متفاوتش میان دیگر تابوتها دیده میشد. کنار آن، تصویری از یک کودک قرار داشت.
با کنجکاوی از مادرم پرسیدم: «مامان، این عکس کنار تابوت برای کیه؟»
او با صدایی که از بغض میلرزید، پاسخ داد: «این تصویر مربوط به زهرا محمدی گلپایگانی، کودک ۱۴ ماههای است که در میان جانباختگان این حادثه قرار دارد.»
برای یک کودک، درک چرایی جانباختن کودکی همسنوسال خود دشوار است. شاید نخستین پرسشی که در ذهنش شکل بگیرد این باشد که چرا یک کودک باید قربانی یک حادثه یا درگیری شود.
همین پرسش ساده و صادقانه، بازتابی از احساسی است که بسیاری از کاربران نیز پس از انتشار این تصاویر بیان کردند؛ احساسی آمیخته با اندوه، همدردی و تأثر.
تصاویر کودکان در حوادث تلخ، معمولاً بیش از هر تصویر دیگری بر افکار عمومی اثر میگذارند. فارغ از نگاههای سیاسی و تحلیلهای مختلف، روایت یک کودک از دیدن تابوتی کوچک، نشان میدهد که چگونه برخی صحنهها میتوانند برای سالها در ذهن انسان باقی بمانند.
این روایت، بیش از آنکه به دنبال پاسخ دادن به پرسشها باشد، بازتاب احساسات کودکانهای است که در برابر تصویری تلخ شکل میگیرد؛ احساسی که بسیاری از مخاطبان نیز آن را تجربه کردهاند.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
