به گزارش اطلاع با ما ، فائزه فداکار دمرچی درسی : بحران آب دیگر هشدار آینده نیست؛ در تهران، جیرهبندی خاموش آغاز شده، سدها در پایینترین سطح تاریخیاند و دولت به جای اصلاح الگوی مصرف و بازچرخانی آب، مردم را به خرید مخزن خانگی دعوت میکند. در حالی که کشورهایی مثل سنگاپور و استرالیا با بازیافت فاضلاب، امنیت آبی خود را تضمین کردهاند، ایران همچنان گرفتار سیاستهای تکراری و بیعملی ساختاری است.
تهران روزهای بیصدا اما بحرانی را تجربه میکند. در بسیاری از مناطق، شبها فشار آب به صفر میرسد و مردم با بطری و سطل به استقبال روز بعد میروند. وزارت نیرو این وضعیت را «کاهش فشار» مینامد، اما در واقع همان جیرهبندی خاموش است. در حالیکه سدهای تهران در کمترین تراز تاریخی خود قرار دارند، دولت هنوز از ذخیرهسازی خانگی سخن میگوید.
در میان هشدارها، رئیسجمهور از احتمال «تخلیه پایتخت» گفته؛ عبارتی که بیشتر به شوک سیاسی شبیه است تا طرح اجرایی. در همان حال، برخی چهرههای سیاسی کمبارشی را به مسائل فرهنگی گره میزنند؛ نشانهای از آنکه سیاست آبی کشور هنوز اسیر نگاه ایدئولوژیک است، نه برنامهریزی علمی.
برای دههها، نسخه تکراری دولتها انتقال آب از مناطق دیگر بوده؛ اما هیچ اصلاحی در الگوی مصرف رخ نداده است. بیش از ۸۰ درصد منابع آبی کشور در کشاورزیِ پرمصرف تلف میشود؛ جایی که هندوانه و برنج در مناطق خشک کشت میشوند و عملاً «آب مجازی» از کشور صادر میشود.
در حالیکه ایران هنوز درگیر وعده و شعار است، سنگاپور، دوبی و پرت استرالیا بخش بزرگی از نیاز آبی خود را از طریق بازچرخانی فاضلاب تأمین میکنند. سنگاپور بدون رودخانه طبیعی، با پروژه NEWater امروز بیش از ۴۰ درصد آب خود را از بازیافت فاضلاب میگیرد؛ در حالیکه سهم ایران از بازچرخانی، کمتر از یک درصد کل مصرف است.
کارشناسان میگویند اگر بازچرخانی شهری همین امروز آغاز شود، تا ده سال آینده میتواند ۳۰ درصد آب تهران را تأمین کند؛ معادل چند سد بزرگ، اما بدون تخریب و هزینههای نجومی. نجات آب ایران نه در دعا برای بارش است، نه در تهدید به تخلیه؛ بلکه در تصمیم سخت برای اصلاح مصرف، بازچرخانی و پایان دادن به کشاورزی آببر است.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
