به گزارش اطلاع با ما ، سخنرانی ترامپ در سازمان ملل: حسن مزینانی، پژوهشگر: – سخنرانی اخیر ترامپ در مجمع عمومی سازمان ملل با الگوی «بحران و ظهور منجی» همراه بود. او با تضعیف چندجانبهگرایی، برجستهسازی تهدیدها و تاکید بر نقش فردی خود، تلاش کرد تصویر رهبر عملگرا و نجاتبخش را بازسازی کند.
ترامپ سخنرانی خود را با تصویرسازی از نابسامانیهای ناشی از دیگران آغاز کرد و با وعده بازگرداندن اقتدار توسط خودش جمعبندی نمود. این الگو به شکلگیری جایگاه رهبری فردی و مشروعیت اقدامات فوقالعاده کمک میکند.
او نهادهای بینالمللی را ناکارآمد معرفی کرد و نقش سازمان ملل را کماثر دانست. این رویکرد، چندجانبهگرایی را به حاشیه برد و کارآمدی را در اراده فردی خلاصه کرد.
ترامپ با ستایش «ملت» و برچسبزنی به نخبگان و بیگانگان، تقابل میان «مردم پاک» و «دیگران تهدیدگر» را برجسته کرد؛ الگویی که همواره در گفتمان او تکرار شده است.
مهاجرت، انرژی و حتی تحقیقات علمی با زبان تهدید بیان شدند. این چارچوبگذاری، توجیه اقدامات استثنایی و سختگیرانه را ممکن میسازد.
ارجاع مداوم به «من»، روایت تجربههای شخصی و کماهمیتسازی تشریفات اداری، تصویری از رهبر فردمحور و بیواسطه ارائه داد که خود را تنها راهحل مشکلات معرفی میکند.
استفاده مکرر از واژههای الزامآور مانند «باید» و «خواهد» همراه با صفاتی نظیر «قویترین» و «بیسابقه» لحن سخنرانی را مطلق و بدون جای تردید نشان داد.
ترامپ با تکرار ارقام درشت درباره اقتصاد، جنگ و جرایم، تلاش کرد سخنانش را مستند جلوه دهد، اما این دادهها بیشتر کارکرد اقناعی داشت تا علمی.
او مرز، فرهنگ، دین و سنت را ارزشهای برتر معرفی کرد و بر تقدم منافع شهروندان آمریکایی نسبت به تعهدات جهانی تاکید داشت.
تهدید، فشار و تعرفه ابزار اصلی سیاست خارجی معرفی شدند. ترامپ کارآمدی را نه در روند حقوقی بلکه در نتایج سریع و ملموس تعریف کرد.
دولتها، گروههای جنایی و بازیگران متنوع همگی در قالب «دشمن» معرفی شدند. «دوستی» نیز بر اساس میزان تبعیت از خواستههای آمریکا تعریف گردید.
ترامپ با روایتهای احساسی از قربانیان و کودکان، سرمایه عاطفی لازم برای سیاستهای سختگیرانه خود را ایجاد کرد و حمایت عمومی را برانگیخت.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
