به گزارش اطلاع با ما، اجاره:سارا ترابی– در بوق و کرنا میشود که سقف افزایش اجاره نباید از ۲۵ درصد بالا برود! مستاجر به دنبال جور کردن پول میرود اما این تازه اول راه است، چون بازار استادِ تبدیل کردن قانون به دکور است!
مبلغی که باید به عنوان سقف درنظر گرفته شود، در عمل فقط یک پیشنهاد است و عددهای ۴۰ و ۵۰ درصدی، آرامآرام خودشان را نشان میدهند؛ انگار نه انگار اینجا قرار بوده کسی حمایت شود.
ترفندها به نظر شیک میرسند، در بنگاه، همان ۲۵ درصد ثبت میشود تا کد رهگیری به مشکل نخورد، ولی بیرون از قرارداد، پولِ بیشتری طلب میشود؛ یعنی قرارداد رسمی یک چیز میگوید و زندگی واقعی چیز دیگر.
اینجا نمیشود فقط در مورد گرانی صحبت کرد بلکه مسئلهی مهمتر بیپناهیِ قانونی است. وقتی قانون دور زده میشود، مستأجر از شهروندی که صاحب حق است، تبدیل میشود به کسی که فقط باید کوتاه بیاید تا سقف بالای سرش فرو نریزد.
و این چرخه، یک زخم اجتماعی میسازد. خانوادهای که هر سال درگیر تمدید است، نه میتواند پسانداز کند، نه میتواند برای مدرسه و درمان و آینده برنامه بریزد؛ چون هر بار ممکن است با یک جمله روبهرو شود: «یا این قدر اضافه میکنی، یا تخلیه.»
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
