به گزارش اطلاع با ما ،بنزین: اظهارات رئیسجمهور درباره صرف ۶ میلیارد دلار برای واردات بنزین با گزارش رسمی دیوان محاسبات همخوانی ندارد. دیوان میگوید هزینه واقعی بسیار کمتر است. این اختلاف آماری، پرسشهای جدی درباره مدیریت انرژی، ارز ترجیحی و تصمیمسازی اقتصادی ایجاد کرده است.
اظهارات رئیسجمهور درباره هزینه ۶ میلیارد دلاری واردات بنزین، واکنشها و پرسشهای فراوانی به دنبال داشت. عددی بزرگ که در شرایط فشار معیشتی، حساسیت افکار عمومی را برانگیخت و این سؤال را ایجاد کرد که آیا این رقم دقیق است یا نه.
برای بسیاری قابل درک نیست که کشوری با ذخایر عظیم نفتی، همچنان واردکننده بنزین باشد. مسئله نه کمبود نفت، بلکه چالش در ظرفیت پالایش و مدیریت مصرف است؛ موضوعی که سالهاست بهجای حل ریشهای، با راهحلهای موقت پوشانده شده است.
حتی اگر رقم اعلامی درست فرض شود، این پرسش باقی میماند که چرا چنین منابعی صرف توسعه زیرساختهای پالایشی نشده تا وابستگی به واردات کاهش یابد؟ ساخت پالایشگاه، راهحل پایدارتر از واردات پرهزینه است.
رئیسجمهور در بخش دیگری از سخنانش، به هزینه میلیاردی ارز ترجیحی اشاره کرد و پرسید چرا این پول مستقیم به مردم داده نشود. واقعیت بازار نشان میدهد کالاهایی که با ارز ارزان وارد میشوند، اغلب با قیمت ارز آزاد به دست مصرفکننده میرسند؛ نشانهای از ضعف نظارت، نه لزوماً خطای سیاست.
دیوان محاسبات کشور اعلام کرده هزینه واردات بنزین تا پایان آذر حدود ۱.۸ میلیارد دلار بوده و حتی برآورد حداکثری تا پایان سال نیز به حدود ۲.۷ میلیارد دلار میرسد؛ فاصلهای قابل توجه با رقم ۶ میلیارد دلاری مطرحشده.
اختلاف میان اظهارات مقامات اجرایی و گزارش نهادهای نظارتی، زنگ خطری برای سیاستگذاری اقتصادی است. تصمیمهای کلان، بدون اتکا به دادههای شفاف و قابل راستیآزمایی، میتواند هزینههای سنگینی برای کشور به همراه داشته باشد.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
