به گزارش اطلاع با ما ، خاورمیانه : خاورمیانه در آستانه سال ۲۰۲۶ نه در مسیر ثبات کامل قرار دارد و نه در آستانه یک فروپاشی بزرگ. کاهش مداخله مستقیم قدرتهای جهانی، فرسودگی بازیگران منطقهای و تمرکز دولتها بر مسائل داخلی، به شکلگیری نوعی «تثبیت شکننده» انجامیده است. در این میان، ایران با چالش همزمان فشارهای داخلی و محدود شدن اهرمهای خارجی مواجه است، اسرائیل به سمت انتخاباتی سرنوشتساز میرود و لبنان در نقطهای حساس برای اصلاحات سیاسی و اقتصادی قرار دارد.
پایان سال ۲۰۲۵، خاورمیانه را در وضعیتی دوگانه قرار داده است؛ از یکسو نشانههایی از مهار نسبی تنشهای بزرگ دیده میشود و از سوی دیگر، بحرانهای حلنشده همچنان زیر پوست منطقه جریان دارند. آتشبسهای شکننده، بازدارندگیهای ناپایدار و دولتهایی که بیش از گذشته درگیر مسائل داخلیاند، تصویری از منطقهای میسازد که نه آرام است و نه آماده یک انفجار بزرگ.
ایالات متحده در سال گذشته بار دیگر نقش فعالی در معادلات خاورمیانه ایفا کرد، اما این بازگشت با دهههای پیش تفاوت دارد. واشنگتن اکنون با فهرستی متراکم از اولویتهای جهانی مواجه است و خاورمیانه تنها یکی از آنهاست. در چنین شرایطی، تمرکز آمریکا بیشتر بر مدیریت بحرانها و جلوگیری از گسترش درگیریهاست، نه ورود به پروژههای پرهزینه و بلندمدت.
در آستانه ۲۰۲۶، ایران با مجموعهای از محدودیتهای همزمان روبهروست. در عرصه منطقهای، دامنه نفوذ تهران با چالشهای بیشتری مواجه شده و در سطح بینالمللی، قدرت چانهزنی کاهش یافته است. با این حال، نشانهای از یک گسست ناگهانی یا تغییر بنیادین دیده نمیشود. محتملترین سناریو، ادامه مسیر فعلی همراه با تمرکز بیشتر بر بازدارندگی دفاعی و مدیریت فشارهای داخلی است.
برای اسرائیل، سال ۲۰۲۶ بیش از هر چیز سال سیاست داخلی است. انتخابات پیشرو، فضای تصمیمگیری را تحتتأثیر قرار میدهد و همزمان، پرونده غزه و مسئله فلسطین همچنان سایهای سنگین بر روابط خارجی این کشور دارد. در چنین فضایی، تحرکات منطقهای اسرائیل بیشتر تابع ملاحظات داخلی خواهد بود تا یک راهبرد بلندمدت منسجم.
لبنان یکی از حساسترین نقاط منطقه در سال ۲۰۲۶ خواهد بود. انتخابات پارلمانی، اصلاح نظام بانکی و مسئله امنیت خارجی، سه محور اصلی تعیینکننده مسیر این کشور هستند. موفقیت یا ناکامی در این حوزهها میتواند لبنان را به سمت تثبیت نسبی یا تداوم فرسایش سیاسی و اقتصادی سوق دهد.
کشورهای خلیج فارس در حال ورود به مرحلهای تازه از محاسبات راهبردی هستند. در کنار تلاش برای حفظ دستاوردهای اقتصادی، تقویت سازوکارهای دفاعی و ایجاد توازن میان قدرتهای بزرگ در دستور کار قرار گرفته است. سال ۲۰۲۶ میتواند سالی باشد که این کشورها بیش از گذشته بر راهحلهای منطقهای و چندجانبه تکیه کنند.
خاورمیانه در سال ۲۰۲۶ وارد دورهای از ثبات شکننده میشود؛ دورهای که در آن نه ارادهای برای جنگهای بزرگ وجود دارد و نه ظرفیت کافی برای حل ریشهای بحرانها. ایران، اسرائیل و لبنان هر یک درگیر مسائل داخلی تعیینکنندهای هستند و همین امر، معادلات منطقهای را محتاطانهتر کرده است. آینده نزدیک منطقه بیش از هر چیز، به مدیریت این وضعیت میانی وابسته خواهد بود؛ وضعیتی میان تنش و ثبات.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
