به گزارش اطلاع با ما ، دربی : دربی پرسپولیس و استقلال امسال با تصمیمهای بحثبرانگیز در شهری خارج از تهران، در روزی وسط هفته و ساعت ۱۵ برگزار شد؛ تصمیمی که جمعیت تماشاگران را به کمترین حد چند دهه اخیر رساند و محبوبترین مسابقه فوتبال ایران را به یکی از کمفروغترین نسخههای تاریخش تبدیل کرد.
سالهاست که دیدار پرسپولیس و استقلال عنوان «بزرگترین بازی باشگاهی ایران» را یدک میکشد؛ مسابقهای که معمولاً در ورزشگاه آزادی با دهها هزار تماشاگر برگزار میشد. اما امسال تصمیمات تازه، این بازی سنتی را به متفاوتترین نسخه تاریخ خود تبدیل کرد.
با وجود وجود ورزشگاههایی مانند شهرقدس یا تختی، هیچکدام بهعنوان میزبان انتخاب نشدند و گزینههای خارج از تهران معرفی شدند. انتخاب ورزشگاه امام خمینی اراک — با ظرفیت مشابه شهرقدس — این سؤال را ایجاد کرد که چرا نسخه نزدیکتر و کمهزینهتر برای تیمها و هواداران نادیده گرفته شد.
ورزشگاه آزادی ظرفیت حدود ۸۰ هزار نفر داشت، اما ظرفیت ۱۵هزارنفری اراک بهدلیل محدودیتهای امنیتی، تفکیک سکوهای بانوان و مناطق خالی میان هواداران، تنها امکان حضور حدود ۷ تا ۸ هزار تماشاگر را فراهم کرد. این یعنی تنها یکدهم جمعیتی که میتوانست در آزادی این بازی را تماشا کند.
ورزشگاه پارس شیراز با گنجایش ۵۰ هزار نفر، گزینهای مناسب برای ایجاد شور دوباره میان هواداران بود، اما به دلایلی که هنوز بهطور شفاف اعلام نشده، از فهرست میزبانان کنار گذاشته شد؛ تصمیمی که بسیاری از هواداران را متعجب کرد.
یکی از بحثبرانگیزترین بخشها، زمان برگزاری این دیدار بود. اینکه مسابقه بهجای پنجشنبه یا جمعه، در یکی از روزهای کاری و در ساعت ۱۵ برگزار شود، عملاً امکان حضور بسیاری از هواداران را از بین برد. تغییر ساعت به ۱۸ یا ۱۹ میتوانست شرایط را متعادل کند، اما چنین تصمیمی گرفته نشد.
برگزاری دربی در شهر دیگر، با ظرفیت پایین و در زمانی نامناسب، این ذهنیت را ایجاد کرده که شاید اهمیت این بازی در برنامهریزی لیگ کاهش یافته باشد. در حالی که ستارههای ملی و بازیکنان مطرح در این دیدار حضور دارند، انتخاب این شرایط میتواند تصویر مسابقه را تحتالشعاع قرار دهد.
در لیگهای معتبر جهان، بازیهای بزرگی مثل الیکلاسیکو، منچستر دربی یا دربی میلان همیشه در روزهای تعطیل و در ساعات پربیننده برگزار میشوند تا بیشترین مخاطب را جذب کنند. در نقطه مقابل، تصمیمات اخیر در فوتبال ایران نشان میدهد که مسیر متفاوتی طی میشود؛ مسیری که میتواند از میزان توجه عمومی به این مسابقه کم کند.
با شرایط جدید، بسیاری معتقدند دربی دیگر شباهتی به نسخههای هیجانانگیز گذشته ندارد. وقتی مکان، زمان و ظرفیت استادیوم بهگونهای تعیین میشود که هواداران نتوانند حضور گستردهای داشته باشند، طبیعی است که جذابیت این بازی کاهش پیدا کند. سؤال اصلی اینجاست: آیا این تصمیمها آغازی بر کاهش اهمیت دربی پایتخت است یا تنها یک فصل متفاوت؟
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
