به گزارش اطلاع با ما ، سیمکارتهای سفید: واکنش شورای عالی فضای مجازی به موضوع سیمکارتهای سفید، بار دیگر مسئله قدیمی ابهام در مسئولیتپذیری نهادهای تصمیمگیر در حوزه دیجیتال را برجسته کرده است. در شرایطی که افکار عمومی انتظار شفافیت و پاسخ روشن دارند، اظهارنظرهای رسمی بیش از آنکه گرهگشا باشد، پرسشهای تازهای درباره حدود اختیارات، سازوکار تصمیمگیری و نسبت نهادها با مطالبات عمومی ایجاد کرده است.
در میان انبوه مسائل انباشتهای که زندگی روزمره مردم را تحت تأثیر قرار داده، موضوع سیمکارتهای سفید بیش از آنکه یک پرونده فنی باشد، به نمادی از یک الگوی تکرارشونده تبدیل شده است؛ الگویی که پیشتر در موضوع فیلترینگ نیز دیدهایم: ابهام در مسئولیت، پاسکاری نهادی و فاصله محسوس میان تصمیمگیران و افکار عمومی.
پس از طرح موضوع سیمکارتهای سفید در سخنان رئیسجمهور، انتظار میرفت نهادهای مرتبط دستکم با ارائه اطلاعات دقیق، به شفاف شدن ابعاد مسئله کمک کنند. در همین چارچوب، درخواست وزیر ارتباطات برای دریافت گزارشی روشن، میتوانست نقطه شروع یک گفتوگوی کارشناسی و عمومی باشد؛ گفتوگویی که هم دولت و هم جامعه بدان نیاز دارند.
اما آنچه در عمل رخ داد، نه ارائه گزارش بود و نه پاسخ رسمی مکتوب. بهجای آن، موضعگیری رسانهای مطرح شد که اساساً مسئولیت شورا در این موضوع را منتفی دانست. این شیوه مواجهه، فارغ از درستی یا نادرستی محتوا، این پرسش را ایجاد میکند که چرا مسیر پاسخگویی شفاف و مستقیم انتخاب نشد.
یکی از چالشهای اصلی حکمرانی فضای مجازی در ایران، روشن نبودن مرز مسئولیتهاست. وقتی نهادی در بسیاری از موضوعات کلان سیاستگذار تلقی میشود، اما در بزنگاههای حساس اعلام میکند نقشی ندارد، طبیعی است که افکار عمومی دچار سردرگمی شود. مسئله اصلی نه یک نام یا یک پرونده خاص، بلکه نبود نقشهای شفاف از «چه کسی مسئول چیست» است.
شباهت میان پرونده سیمکارتهای سفید و ماجرای فیلترینگ اتفاقی نیست. در هر دو مورد، میلیونها شهروند با پیامدهای تصمیمات یا تعللها مواجهاند، اما فرآیند تصمیمگیری برای آنها قابل ردیابی نیست. این وضعیت، بیش از هر چیز به فرسایش اعتماد عمومی منجر میشود؛ سرمایهای که بهسادگی قابل بازسازی نیست.
انتظار جامعه از نهادهای حاکمیتی الزاماً حل فوری همه مشکلات نیست. گاه توضیح دقیق، پاسخ روشن و پذیرش مسئولیت در حد اختیارات، میتواند از انباشت نارضایتی جلوگیری کند. در موضوع سیمکارتهای سفید نیز، آنچه مطالبه میشود، نه تقابل سیاسی، بلکه شفافسازی درباره سازوکار تصمیمگیری و نهادهای مؤثر است.
سیمکارتهای سفید، مانند فیلترینگ، صرفاً یک مسئله فنی یا اداری نیستند؛ بلکه آینهای از چالشهای عمیقتر در حکمرانی دیجیتالاند. تا زمانی که مسئولیتها شفاف نشود و پاسخگویی به یک قاعده بدل نگردد، این پروندهها یکی پس از دیگری تکرار خواهند شد؛ با هزینهای که مستقیماً بر دوش مردم مینشیند.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
