به گزارش اطلاع با ما ، صنعت نساجی ایران که سالها یکی از مهمترین بخشهای تولیدی و اشتغالزای کشور محسوب میشد، امروز با مجموعهای از چالشهای اقتصادی و ساختاری روبهرو است. کاهش تقاضای داخلی، افزایش هزینههای تولید، دشواری تأمین مواد اولیه و افت صادرات، شرایطی را رقم زده که فاصله ایران با بازیگران بزرگ بازار جهانی پوشاک هر روز بیشتر میشود.
در سالهای اخیر کاهش قدرت خرید خانوارها باعث شده پوشاک از اولویت بسیاری از مصرفکنندگان خارج شود. این موضوع تقاضا را کاهش داده و تولیدکنندگان را با افت فروش و انباشت کالا روبهرو کرده است.
اگرچه برخی شاخصهای تولید از بهبود نسبی فعالیت کارخانهها خبر میدهند، اما این تغییر هنوز تأثیر محسوسی بر رونق بازار مصرف نداشته است.
رشد قیمت مواد اولیه یکی از مهمترین دغدغههای فعالان صنعت نساجی است. افزایش نرخ الیاف مصنوعی، مواد پتروشیمی و هزینههای حملونقل، قیمت تمامشده محصولات را بالا برده و قدرت رقابت تولیدکنندگان داخلی را کاهش داده است.
در کنار این عوامل، محدودیت در تأمین برخی مواد اولیه نیز روند تولید را با دشواری بیشتری همراه کرده است.
کاهش تولید داخلی پنبه و افزایش نیاز به واردات، وابستگی صنعت نساجی را به بازارهای خارجی بیشتر کرده است. این وابستگی در شرایط نوسان نرخ ارز و محدودیتهای تجاری، هزینه تولید را افزایش داده و برنامهریزی بلندمدت واحدهای تولیدی را دشوار کرده است.
تولیدکنندگان معتقدند تأمین پایدار مواد اولیه یکی از مهمترین پیششرطهای بازگشت رونق به این صنعت است.
صادرات محصولات نساجی و پوشاک ایران طی سالهای اخیر روندی نزولی داشته و فاصله قابلتوجهی با کشورهای موفق این صنعت ایجاد شده است.
در حالی که کشورهایی مانند چین، ترکیه، بنگلادش، هند و ویتنام با توسعه فناوری، برندسازی و حضور فعال در بازارهای بینالمللی سهم بزرگی از تجارت جهانی را در اختیار دارند، ایران هنوز نتوانسته جایگاه قابلتوجهی در این بازار به دست آورد.
فعالان این حوزه معتقدند مشکلات زیر بیشترین فشار را بر صنعت وارد کردهاند:
افزایش قیمت مواد اولیه نوسانات نرخ ارز فرسودگی ماشینآلات تولید کمبود سرمایهگذاری در فناوریهای جدید ضعف در برندسازی و بازاریابی بینالمللی قاچاق و رقابت با کالاهای وارداتی محدودیتهای صادراتی و تجاری
با وجود چالشهای موجود، صنعت نساجی ایران همچنان از ظرفیتهای ارزشمندی برخوردار است. موقعیت جغرافیایی مناسب، دسترسی به بازارهای منطقه، سابقه تاریخی در تولید پارچههای باکیفیت، نیروی انسانی متخصص و ظرفیت طراحی مبتنی بر هنر ایرانی، از جمله مزیتهایی هستند که میتوانند زمینه رشد دوباره این صنعت را فراهم کنند.
سرمایهگذاری در فناوریهای نوین، توسعه منسوجات پیشرفته، تقویت برندهای ایرانی و گسترش صادرات میتواند مسیر بازگشت صنعت نساجی به بازارهای بینالمللی را هموارتر کند.
صنعت نساجی ایران در حالی با رکود، افزایش هزینهها و کاهش صادرات دستوپنجه نرم میکند که بازار جهانی پوشاک همچنان در حال رشد است. عبور از این شرایط نیازمند اصلاح سیاستهای حمایتی، نوسازی خطوط تولید، تسهیل تأمین مواد اولیه و برنامهریزی برای حضور مؤثر در بازارهای جهانی است؛ اقدامی که میتواند بار دیگر این صنعت باسابقه را به یکی از موتورهای اشتغال و صادرات کشور تبدیل کند.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
