به گزارش اطلاع با ما ، پرسپولیسِ اوسمار ویرا در نیمفصل دوم با افت محسوس روبهرو شده؛ سه شکست در پنج بازی، میانگین سنی بالا و نیمکتی کمرمق. ریشه بحران کجاست؛ تصمیمات فنی یا فرسودگی ستارهها؟
شکست خانگی مقابل خیبر خرمآباد فقط یک باخت ساده نبود؛ نشانهای بود از تیمی که دیگر آن شتاب و صلابت گذشته را ندارد. دو گلی که وارد دروازه شد، تصویری واضح از تیمی ارائه داد که تمرکز، فشار و هماهنگیاش کاهش یافته است.
وقتی ترکیب اصلی تیمی از مرز ۳۰ سال عبور میکند، موضوع فقط تجربه نیست؛ سرعت بازگشت، شدت پرس و توان تداوم در دقایق پایانی هم تحتتأثیر قرار میگیرد. پرسپولیس این روزها در دوندگی و بازی بدون توپ، فاصله محسوسی با استانداردهای قهرمانی فصل قبل دارد. تیمی که زمانی با فشار مداوم حریف را خفه میکرد، حالا مقاطعی از بازی را عقب مینشیند.
در نیمفصل دوم، دست سرمربی برای تغییر جریان بازی چندان باز نیست. تعداد محدود بازیکنان باتجربه روی نیمکت، باعث شده چرخش ترکیب دشوار شود. از سوی دیگر، اعتماد کامل به چهرههای جوان هنوز دیده نمیشود. نتیجه؟ تعویضهایی که گاهی بیشتر واکنشیاند تا برنامهریزیشده.
نام اوسمار ویرا فصل گذشته با موج قهرمانی گره خورد، اما همان اسکلت باتجربه حالا نشانههای فرسودگی را بروز میدهد. تفاوت در این است که آن زمان فرم تیمی بالا بود و حالا افت فردی چند مهره کلیدی بیشتر به چشم میآید.
کسب ۶ امتیاز از ۱۵ امتیاز ممکن در پنج بازی ابتدایی نیمفصل دوم، برای تیمی با استاندارد قهرمانی، زنگ خطر محسوب میشود. سه شکست در این مقطع، نشان میدهد مشکل صرفاً بدشانسی یا اشتباه داوری نیست؛ روندی از کاهش کیفیت شکل گرفته که اگر متوقف نشود، فاصله با مدعیان بیشتر خواهد شد.
پرسپولیس امروز در یک دوراهی ایستاده است:جوانگرایی و پذیرش ریسک اشتباهات مقطعی، یا ادامه دادن با ترکیبی که تجربه دارد اما توان تکرار فشار گذشته را نه.
فوتبال منتظر نمیماند. اگر خون تازه به رگهای تیم تزریق نشود، خاطره قهرمانی خیلی زود جای واقعیت رقابت را میگیرد. تصمیم نهایی، آزمونی جدی برای کادر فنی خواهد بود؛ آزمونی که نتیجهاش فقط در جدول دیده نمیشود، بلکه در آینده نسل بعدی تیم هم اثر میگذارد.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
