به گزارش اطلاع با ما ، ترامپ : چرا ایران با وجود محاصره دریایی، مذاکره را رد میکند؟ منطق «مذاکره از موضع ضعف» در واشنگتن شکست خورد. ۳ اصل عزت، حکمت و مصلحت، معادله ترامپ را بر هم زد. تحلیل کامل را بخوانید.
در روزهایی که ناوهای آمریکایی آبهای اطراف ایران را زیر ذرهبین گرفتهاند، یک سوال کلیدی بارها تکرار میشود: «اگر محاصره شدهاید، چرا مذاکره نمیکنید؟» پاسخ ایران اما صریح و مبتنی بر یک دکترین جاافتاده است: مذاکره با طناب دار دور گردن، مذاکره نیست؛ تسلیم است.
رفتار اخیر دونالد ترامپ و تیمش بیش از هر زمان دیگری یک شکاف عمیق را برملا کرده است:
منطق ایران: رد مذاکره تحت فشار → ایجاد توازن → گفتوگوی شرافتمندانه
نکته ظریف اما اینجاست: ایران اهل گفتوگو نیست؟ چرا، هست. ولی نه هر مذاکرهای. تجربه ثابت کرده مذاکره در سایه محاصره و اجبار، نه تنها دستاوردی ندارد، بلکه هزینه ملی را افزایش میدهد و موقعیت راهبردی کشور را تضعیف میکند.
وقتی آمریکا از محاصره دریایی صحبت میکند، فراتر از بستن بنادر، یک پیام دوکلمهای ارسال میکند: «از موضع ضعف بیا پای میز». این همان نقطهای است که خط قرمز ایران نامیده میشود.
جمهوری اسلامی تا امروز بارها اعلام کرده: «تا رفع محاصره و فشار همزمان، هیچ مذاکرهای در کار نیست». این موضع، هوس یا لجاجت نیست؛ ریشه در سه اصل کلیدی سیاست خارجی ایران دارد.
در روابط بینالملل، نحوه ورود به مذاکره به اندازه نتیجه آن مهم است. کشوری که زیر سایه ناوهای جنگی پای میز مینشیند، از همان ابتدا دست بالا را به طرف مقابل داده است. چنین مذاکرهای در فرهنگ سیاسی ایران، نه یک فرصت که یک نشانه عقبنشینی تعبیر میشود.
از نگاه تهران، عزت یعنی هیچ کشوری نتواند بگوید «ایران زیر تهدید به حرف آمد».
مذاکرهای که همزمان با تهدید، تحریم و محاصره جریان دارد، فاقد حداقلی از توازن است. تجربه برجام و خروج آمریکا از آن، یک درس روشن به ایران داد: اگر توازن نباشد، توافق پایدار هم نخواهد بود.
حکمت ایجاب میکند که ایران پیش از ورود به هر گفتوگویی، ابزارهای متقابل فشار را در دست داشته باشد. در غیر این صورت، نتیجه چیزی جز «دیکته کردن شروط» نخواهد بود.
اگر مذاکرهای نتواند منافع ملموسی برای مردم و امنیت ملی به همراه داشته باشد، یا حتی موقعیت کشور را تضعیف کند، از اساس بیتوجیه است. مصلحت ایران در شرایط کنونی این است که نشان دهد محاصره و فشار، نه تنها بازدارنده نیست، بلکه نتیجه عکس دارد.
اما وقتی ایران عقبنشینی نکرد، واشنگتن با یک دو راهی سخت مواجه شد:
نتیجه؟ همان الگوی «ترامپ همیشه عقب مینشیند» – «Trump Always Chickens Out».
تحلیلگران بارها دیدهاند؛ تهدیدهای او بیش از آنکه مقدمه اقدام باشند، ابزاری برای چانهزنی در رسانهها هستند. و این دقیقاً نقطهای است که ایران از آن سود میبرد.
وقتی کشوری مثل ایران ببیند که ایستادگی در برابر فشار، نهایتاً به عقبنشینی طرف مقابل منجر میشود، انگیزه برای تداوم این رویکرد افزایش مییابد. این همان چرخه معیوبی است که در روابط ایران و آمریکا تکرار شده:
فشار آمریکا → مقاومت ایران → عقبنشینی موقت آمریکا → افزایش اعتمادبهنفس تهران
نتیجه نهایی: فرسایش اعتبار تهدیدهای آمریکا. در جهان سیاست خارجی، اگر تهدیدها بارها تکرار شوند اما به اقدام عملی نینجامند، اثر خود را از دست میدهند.
مذاکره زمانی معنا پیدا میکند که دو طرف از حداقلی از توازن برخوردار باشند؛ نه لزوماً برابری کامل، اما به اندازهای که هیچکدام نتواند اراده خود را یکجانبه تحمیل کند. در غیاب این توازن، آنچه رخ میدهد «دیکته» است، نه «مذاکره».
بنابراین، اصرار ایران بر رفع فشار پیش از گفتوگو یک تاکتیک تاکتیکی یا بهانهتراشی نیست؛ یک ضرورت راهبردی است. همان ضرورتی که در اصول عزت، حکمت و مصلحت ریشه دارد. همان ضرورتی که باعث شد معادله طراحیشده واشنگتن با یک بنبست هوشمندانه مواجه شود.
خط پایانی: نه گفتن ایران به مذاکره تحت محاصره، یک انتخاب آنی نیست؛ یک دکترین است. دکترینی که میگوید «اگر احترام و توازن نباشد، پشت میز هم نمینشینیم
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
