به گزارش اطلاع با ما، غوطهوری در خیال مذاکره: محمد ایمانی، تحلیلگر سیاسی نوشت: به بررسی فرضیه مذاکره با ترامپ میپردازد و با استناد به تجربیات گذشته از جمله عهدشکنیهای آمریکا در برجام، نتیجه میگیرد که مذاکره با چنین دولتی غیرواقعی و بینتیجه است. وی به سخنان روحانی و ظریف درباره غیرقابل اعتماد بودن آمریکا اشاره کرده و تأکید میکند که مذاکره با ترامپ، صرفاً ابزاری برای سرپوش گذاشتن بر ناکارآمدیهای داخلی برخی مسئولان و جریانهاست. ایمانی معتقد است که این نوع رویکرد نهتنها کمکی به حل مشکلات نمیکند، بلکه فرصتهای توسعه کشور را نیز از بین میبرد.
فرض کنیم که ملت ما با با ترامپ، برادر کشتگی ندارد و از قصاص قاتلان شهید سلیمانی می گذرد! (که قطعا نمی گذرد.) اصلا به مذاکره و تعامل فکر کنیم و خیال را به پرواز در بیاوریم: مذاکره می کنیم و قرار می گذاریم که ما برنامه هسته ای را محدود می کنیم و آنها تحریم ها را برمی دارند. به تو در تو بودن تحریم ها فکر نمی کنیم که تلنگری به حباب حال خوش مان هم نخورد! مثل آقای روحانی سال ۱۳۹۴، تصور کنیم آمریکا در به در یک توافق است و قول می دهد که همه تحریم ها را یکجا لغو کند.
حتی اگر همه چیز را به خوش خیالی بسپاریم، هسته سخت واقعیت را نمی توان نادیده گرفت که نه ترامپ، تعامل پذیر و مذاکره بردار است و نه رژیم آمریکا، قابل اعتماد. هیچ تضمینی وجود ندارد که به تعهدات عمل کنند، بلکه آمریکا، ذاتا یاغی، عهدنشناس و لا اُبالی نسبت است؛ چنان که قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت (تضمین برجام) را به سادگی آب خوردن زیر پا گذاشت.
اینکه ترامپ ذاتا مذاکره بردار نیست، مورد اتفاق همه است. حتی آقای ظریف (نماد مذاکره گرایان افراطی) هم در این باره یقین دارد. او سال ۱۳۹۷ تصریح کرد: “با ترامپ مگر می شود مذاکره کرد؟ روی کلمه به کلمه برجام ساعت ها مذاکره شده. بعد آقای ترامپ می آید یک لحظه یک چیزی را امضا می کند، می گوید همه اش باطل! این آیا جز یک نمایش تبلیغاتی هست؟ شما اصلا نشان بدهید مذاکره با شما ارزش وقت آدم را دارد؟!”.
آقای روحانی هم در ۷ آبان ۱۳۹۶ در مجلس گفت: “یکی از راه های تعامل دولت ها در طول تاریخ، بستن پیمانها بوده. اصل وفای به عهد، فرا ملی و فرا دینی است و همه انسان های عاقل، به آن احترام گذاشته اند. معیار تمدن یک ملت و قانونی بودن یک دولت، وفای به عهد است. اگر دولتی وفای به عهد نکرد، اعتبارش را به حراج گذاشته است. اگر آمریکا در برابر تعهد بین المللی، بگوید من به آن متعهد نیستم و استدلالش این باشد که سر دولت قبلی کلاه رفته، خب در هر کشور هر دولتی روی کار بیاید می تواند، این کار را انجام دهد. پس تداوم تعهد و مسئولیت دولت ها چه می شود؟ داستان مضحکی اتفاق افتاده. می گویند تعهدی که قبلا باهم بستیم، فعلا محکم نباشد، بیایید در مورد موضوع دیگر مذاکره کنیم. این، از حرف های خنده دار تاریخ است. کسی پیمانی می بندد و می گوید که من پای پیمانم نیستم، اما جایزه اش این است که درباره تعهد دوم حرف بزنیم! آمریکایی ها دارند اعلام می کنند که ما اهل تعهد و مذاکره نیستیم و اصول اخلاقی را نمی شناسیم. اگر کشوری در این مسیر قرار گرفت، کشور دیگری می تواند به آن اعتماد کند؟ دارند به برخی کشورهای شرق آسیا اعلام می کنند که با ما مذاکره کنید. مگر دیوانه اند که مذاکره کنند؟ شما به مذاکره ای که به تایید سازمان ملل رسیده، پایبند نیستید. آمریکا با این شیوه ای که در پیش گرفته، باید آینده تعهدات خود را نسبت به کشورهای دیگر کنار بگذارد.»
اکنون باید پرسید که غربگرایان چرا با وجود واقعیات مسلّم، تقلّا می کنند حرمت مذاکره با جنایتکار تعهد نشناسی مثل ترامپ را بشکنند؟! آیا نشنیدند که در هماهنگی با رژیم صهیونیستی گفت: “امیدوارم بحران هسته ای ایران به گونه ای حل شود که اسرائیل نیازی به حمله نظامی نداشته باشد”! آیا نمی بینند که ویژگی مشترک انتصابات او، صهیونیست و ضد ایرانی بودن افراد است؟ خبر ندارند که مارکو روبیو نامزد وزارت خارجه، از طراحان تحریم ها و مخالف سرسخت کاهش تحریم هاست و از”مذاکره تحت شرایط سختگیرانه با ایران” سخن گفته و قبلا در تجمعات سازمان تروریسنی منافقین شرکت کرده است؟ آیا نمی دانند کیث کلوگ، نماینده ویژه ترامپ در امور روسیه و اوکراین، در نشست همان گروهک شرکت کرد و خواستار فشار حداکثری بر ایران شد؟ آیا نمی بینند که ترامپ، هیچ تغییری نکرده و ضمن خروج از چند تعهد بین المللی، برای چین، روسیه، اتحادیه اروپا، مکزیک، دانمارک و… خط و نشان کشیده و باج می خواهد و حتی از اشغال گرینلند و کانادا و کانال پاناما سخن می گوید؟!
قطعا خبر دارند. اما برخی، به عنوان عضو شبکه نفوذ، ماموریت دارند. برخی دیگر، نصیحت صاحب نظران را نشیدند و در ماجرای برجام شرمنده شدند؛ اما چون متکبرند، به جای عذرخواهی و عبرت آموزی، بنا را گذاشته اند که خود را نبازند و با گرو گرفتن مشکلاتی که بانی شان هستند، درستیِ غلطِ مذاکره با آمریکا را ثابت کنند! علت سوم و نزدیک به علت دوم، بی همتی و بی کفایتی مزمن است: بر کرسی مدیریت می نشینند، در حالی که ناتوان از گره گشایی و حل مشکلات اقتصادی هستند؛ پس، صحنه سازی می کنند که “می خواهیم/ داریم مذاکره کنیم” تا امروز و فردا و پشت هم اندازی کنند و پاسخگوی مسئولیتی که بر عهده گرفته اند، نباشند. تالی فاسد سرگرم سازی، غافلگیری در برابر دشمن، و تباه کردن فرصت های حل مشکلات است.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
