به گزارش اطلاع با ما ، سینمای کمدی ایران : سینمای کمدی ایران این روزها بیش از هر چیزی تحت نفوذ الگوریتمهای شبکههای اجتماعی و چهرههای اینفلوئنسر قرار گرفته است. فیلمها بیشتر برای کلیپشدن و جذب فالوئر ساخته میشوند تا نقد اجتماعی؛ خندهها سریع، سطحی و گذرا شدهاند و تماشاگر جدی از سالن فاصله گرفته است.
در صفهای بلیت سینما، صدای خنده از همان آغاز شنیده میشود. سالن پر است از جمعهای خانوادگی که آمدهاند برای دو ساعت فرار از شلوغی و اخبار. اما خندهها دیگر از دل زندگی و جامعه نمیآیند؛ بیشتر از تیزرهای وایرال فضای مجازی و شوخیهای اینستاگرامی سرچشمه میگیرند.
کمدی ایرانی از روزهای «اجارهنشینها» و «مارمولک» همیشه ابزاری برای نقد و تأمل بود. امروز اما بسیاری از فیلمها به جای فیلمنامه و داستان، بر پایه شوخیهای چند ثانیهای فضای مجازی ساخته میشوند. نتیجه، خندههای سطحی و گذرا است که ارزش تماشای دوباره ندارند و تنها به کلیپشدن و جذب فالوئر کمک میکنند.
چهرههای محبوب شبکههای اجتماعی به سرعت وارد سینما شدهاند و گیشه را تحت سلطه خود درآوردهاند. فالوئر بالا برابر با فروش شده و استعداد بازیگری جای خود را به توان شوکهکردن مخاطب در تیزر و ریلز داده است. الگوریتمها نیز سلیقه مخاطب را جهت میدهند و شوخیهای کوتاه، شخصیتسازیهای کارتونی و واکنشهای افراطی سوخت اصلی کمدیهای امروز شدهاند.
با این حال، برخی کارگردانان جوان تلاش میکنند از قالب کمدی برای بیان مسائل جدیتر استفاده کنند. در دل شوخیهای فراوان، جرقههایی از حقیقت جامعه دیده میشود که مخاطب را به فکر و تأمل وامیدارد.
اگر کمدی تنها پناهگاه سینما باشد، دیگر کجا برای تجربه و جسارت باقی میماند؟ خندههای سریع و گذرا، سینمای ایران را سرگرمکننده ساخته اما از نگاه، تأمل و حقیقت تهی کرده است. شاید وقت آن رسیده باشد که از پشت فیلتر خنده، بار دیگر واقعیت را ببینیم.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
