به گزارش اطلاع با ما ، اینستاگرام: شبکههای اجتماعی تصویری لوکس و بیدردسر از زندگی روزمره ساختهاند؛ تصویری که برای بسیاری از خانوادههای طبقه متوسط نه قابل لمس است و نه قابل تکرار. این فاصله، آرام و بیصدا حس مقایسه و ناکافی بودن را گسترش میدهد.
شبکههای اجتماعی قرار بود پنجرهای به تجربههای متنوع زندگی باشند، اما حالا برای بسیاری تبدیل به ویترینی شدهاند که در آن، «نرمال بودن» معنایی تازه پیدا کرده است. معنایی که با دخلوخرج بخش بزرگی از جامعه همخوانی ندارد.
در این قابهای براق، زندگی همیشه مرتب، نورگیر و بیدغدغه است؛ انگار هیچ قبض عقبافتادهای وجود ندارد و هیچ نگرانیای پشت لبخندها پنهان نشده است.
صبحهای لوکس با قهوههای خاص، خانههای مینیمال با دکورهای گرانقیمت، خریدهای برند، سفرهای خارجی و مهمانیهای پرزرقوبرق، کمکم به عنوان «سبک زندگی عادی» معرفی میشوند.
اما برای بسیاری از خانوادهها، صبح با صدای آلارم زودتر از طلوع شروع میشود؛ با مسیرهای شلوغ، برنامهریزی برای پرداخت قسطها و حسابوکتاب دقیق تا آخر ماه.
کاربری که ساعتها کار کرده تا هزینههای ضروری زندگی را تأمین کند، در زمان استراحتش با تصاویری روبهرو میشود که استاندارد دیگری از موفقیت را نمایش میدهد.
این مقایسه، همیشه آگاهانه نیست؛ اما اثرش ماندگار است. حس جا ماندن، عقب بودن یا «کم داشتن» بیصدا شکل میگیرد؛ حتی اگر زندگی فرد، در واقعیت، باثبات و آبرومند باشد.
بخش زیادی از این تصاویر، حاصل همکاریهای تبلیغاتی، اسپانسرها و قراردادهای تجاری است. اما در نگاه اول، همهچیز طبیعی و روزمره به نظر میرسد.
نمایش مداوم مصرف، باعث میشود تجمل، عادی جلوه کند و ساده زیستن، شبیه کمبود دیده شود. در حالی که برای بسیاری، مدیریت هزینهها نه انتخاب، که ضرورت است.
مشکل اصلی، دیدن زندگی متفاوت دیگران نیست؛ مشکل آنجاست که این تصویر، تنها روایت موجود شود. وقتی تنوع واقعی سبکهای زندگی کمتر دیده میشود، تصور غالب همان چیزی میشود که بیشتر نمایش داده شده است.
زندگی واقعی طبقه متوسط، پر از تلاش، برنامهریزی و امیدهای کوچک اما واقعی است. شاید نورپردازی حرفهای نداشته باشد، اما بر پایه دوام و مسئولیت ساخته شده است.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
