به گزارش اطلاع با ما ، دانشآموز : در آغاز سال تحصیلی، سه دانشآموز در ایران بهدلیل سکته، تنبیه و ترس جان خود را از دست دادند؛ رخدادهایی که ریشه در بحران «تحقیر دانشآموز» و نبود امنیت روانی در مدارس دارد. روانشناسان هشدار میدهند که بیاحترامی و بیتوجهی به احساسات کودکان میتواند به اضطراب، افسردگی و حتی خودکشی منجر شود. مدرسه و خانواده باید بهجای سرزنش، امنیت عاطفی را به دانشآموز بازگردانند.
سال تحصیلی جدید در حالی آغاز شد که سه دانشآموز در نقاط مختلف کشور جان باختند؛ یکی در زنجان پس از تنبیه، دیگری در خراسان بهگفته مسئولان بدون تنبیه و سومی در شیراز که بهدلیل ترس از حضور والدین در مدرسه دست به خودکشی زد. این وقایع تلخ بار دیگر بحث تحقیر دانشآموز و نبود امنیت روانی در مدارس ایران را به صدر توجهات عمومی بازگرداند.
با وجود پیشرفت ابزارهای آموزشی و نصب دوربینهای مداربسته در مدارس، همچنان گزارشهایی از تنبیه فیزیکی یا تحقیر کلامی دانشآموزان منتشر میشود. دیگر خبری از ترکه و گچپران نیست، اما برخی مدیران و ناظمان هنوز بر این باورند که تنبیه، بهترین ابزار تربیت است. این تفکر، در عصر آموزش هوشمند، زنگ خطر بزرگی برای نظام آموزشی کشور است.
در مدرسهای در شیراز، «سینا» نوجوانی بود که از مسئولان مدرسه خواهش کرد والدینش را احضار نکنند، اما درخواست او نادیده گرفته شد. او از ترس واکنش خانوادهاش، دست به خودکشی زد. به گفته علیرضا مرادی، روانشناس دانشگاه خوارزمی، فقدان امنیت روانی در مدرسه و تحقیر در برابر دیگران میتواند احساس بیپناهی و شرم شدید ایجاد کند؛ وضعیتی که ممکن است در نهایت به رفتارهای خودتخریبی بینجامد.
روانشناسان تأکید میکنند که نخستین اصل در تعلیم و تربیت، تأمین «احساس امنیت» است؛ نه فقط امنیت فیزیکی، بلکه امنیت عاطفی و روانی. زمانی که کودک در محیط خانواده یا مدرسه احساس ترس، شرم یا تحقیر میکند، رشد طبیعی روان او متوقف میشود و زمینه بروز افسردگی و اضطراب در سالهای بعد فراهم میگردد.
مشکلات اقتصادی و روانی خانوادهها، فشار اجتماعی و ناتوانی در مدیریت احساسات، باعث میشود والدین و معلمان بهجای همدلی، از ابزار تحقیر استفاده کنند. تحقیر مداوم، نهتنها اعتمادبهنفس دانشآموز را نابود میکند، بلکه او را از نظام آموزشی بیزار و نسبت به زندگی ناامید میسازد. پژوهشها نشان دادهاند کودکانی که در خانه یا مدرسه مورد بیاحترامی قرار میگیرند، در نوجوانی بیشتر در معرض اختلالات روانی و رفتارهای پرخطر قرار دارند.
پدر و مادر نمیتوانند از نقش تربیتی خود کنارهگیری کنند؛ همانطور که مدرسه نیز نمیتواند تنها به نمره و انضباط بسنده کند. خانواده باید پناهگاه امن کودک باشد و مدرسه، محیط رشد فکری و عاطفی او. اگر هر دو نهاد در ایفای این نقشها ناکام بمانند، نتیجه آن فاجعههایی است که در مهرماه امسال شاهدش بودیم.
درسی که از این سه مرگ تلخ میتوان گرفت این است که تحقیر، هیچگاه ابزار تربیت نبوده و نخواهد بود. مدارس و خانوادهها باید یاد بگیرند که «امنیت روانی» مهمتر از «انضباط ظاهری» است. احترام به دانشآموز، شنیدن صدایش و درک ترسهایش، میتواند از وقوع بسیاری از این فجایع جلوگیری کند. تا زمانی که تحقیر دانشآموز در پوشش تربیت ادامه دارد، آموزش در ایران رنگ امنیت به خود نخواهد دید.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
