به گزارش اطلاع با ما ، بازی پیچیده غرب: تحلیل تازهای از فضای مذاکرات هستهای نشان میدهد که ایالات متحده و متحدانش با بهرهگیری از ابزارهایی چون اطلاعات نادرست، اختلافنمایی و فرافکنی مسئولیت، سناریویی چندلایه را علیه ایران بهکار گرفتهاند.
در نگاه اول، عقبنشینیهای آمریکا میتواند نشانهای از تمایل به دیپلماسی باشد؛ اما در چارچوب راهبردی، این عقبنشینیها ممکن است صرفاً نرمسازی ظاهری برای ادامه یک فشار تهاجمی پنهان باشد؛ دقیقاً همانگونه که در تجربه عراق در سال ۲۰۰۳ دیده شد.
ترامپ در موضعگیریهای اخیر، با فاصلهگذاری ظاهری از اقدامات اسرائیل، در پی آن است تا تصویری از اختلاف در جبهه غربی به نمایش بگذارد. اما در واقع، این نمایش میتواند بخشی از تاکتیک «مدیریت ادراک» باشد. هدف نهایی آن، ادامه فشار حداکثری بدون از دست رفتن فرصتهای دیپلماتیک و نگه داشتن میز مذاکره در ظاهر باز است.
یکی از مهمترین تاکتیکهای آمریکا در این مرحله، «احاله مسئولیت» است؛ یعنی سپردن بار تقابل با ایران به بازیگرانی مانند اسرائیل، در حالی که خود در نقش یک میانجی ظاهر میشود. این سیاست هم هزینههای سیاسی واشنگتن را کاهش میدهد، هم تصویر یک طرف بیطرف و میانهرو از آمریکا ایجاد میکند.
تحولات اخیر در مواضع امارات و عربستان، نشانهای از چرخش راهبردی در منطقه است. کشورهایی که تا چند سال پیش مخالف سرسخت توافق هستهای بودند، اکنون در پی آناند که ایران به عنوان بخشی از نظم امنیتی منطقه، نقشآفرینی سازندهتری داشته باشد. سفرهای اخیر ترامپ به منطقه نیز نشاندهنده حساسیت بالای این تغییر است.
در چنین فضایی، ایران باید دیپلماسی را نه صرفاً مسیری برای گریز از بحران یا کاهش فشار، بلکه به عنوان ابزار راهبردی برای تثبیت توازن قوا در منطقه بهکار گیرد. بر پایهی تجربیات گذشته، تنها راه عبور موفق از میدان فریب غربی، تکیه بر انسجام داخلی، راهبرد هوشمند و پرهیز از خوشبینی سیاسی است.
در صحنهای که پر از فریب، روایتسازی و دوگانگیهای ظاهری است، ایران باید بازی را نه از زاویه دیپلماسی کاغذی، بلکه از چشمانداز قدرت واقعی و بازدارندگی هوشمندانه دنبال کند. غرب هنوز بهدنبال تغییر رفتار ایران است، اما ایران میتواند با تثبیت نقش منطقهای خود، قواعد بازی را بازنویسی کند
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
