به گزارش اطلاع با ما ، بحران محیط زیست ایران: محیط زیست ایران با بحرانهایی مثل خشکسالی، آلودگی هوا، نابودی جنگلها و فرونشست زمین روبهرو است. چرا سازمان حفاظت محیط زیست از انجام وظایف خود ناتوان مانده است؟ گزارشی جامع از وضعیت نگرانکننده طبیعت ایران.
در حالی که اصل پنجاهم قانون اساسی بر حفاظت از محیط زیست تأکید دارد، ایران با شتابی نگرانکننده در مسیر تخریب منابع طبیعی قرار گرفته است. از جنگلهای هیرکانی گرفته تا تالابهای خشکیده، آنچه دیده میشود، طبیعتی رها شده و بحرانی است.
جنگلهای هیرکانی که میراثی ۲۵ میلیونسالهاند، هر سال قربانی آتشسوزی، قاچاق چوب و ویلاسازی میشوند. از سوی دیگر، تالابهای مهمی چون گاوخونی، بختگان، شیمبار و هامون خشک شدهاند و به کانون ریزگردها تبدیل شدهاند.
بیش از ۸۰ درصد دشتهای ایران با افت شدید آبهای زیرزمینی مواجهاند. پدیده فرونشست در استانهایی مانند اصفهان، تهران و کرمان، زنگ خطر “مرگ سرزمینی” را به صدا درآورده است.
آلودگی هوا هر سال جان دهها هزار نفر را در کلانشهرهایی مانند تهران، مشهد و اهواز میگیرد. از سوی دیگر، رودخانههایی مانند کارون و زایندهرود با ورود پسابهای صنعتی و کشاورزی، به مسیر فاضلابی بدل شدهاند.
از ساخت سدهای گسترده گرفته تا احداث کارخانههای پرمصرف در دل کویر، ایران سالهاست که بدون توجه به ظرفیت اکولوژیکی، مسیر توسعه را پیموده است؛ مسیری که به قیمت نابودی طبیعت تمام شده است.
در حالیکه قوانین و استانداردهای محیطزیستی تدوین شدهاند، بسیاری از آنها ضمانت اجرایی ندارند. صنایع آلاینده بدون توقف فعالیت میکنند و خودروسازی با کیفیت پایین ادامه دارد.
آگاهی عمومی در زمینه محیط زیست بسیار محدود است. مدارس، رسانه ملی و موزهها نقش پررنگی در آموزش ندارند. مردم هنوز به طور جدی در حفاظت از طبیعت مشارکت ندارند.
جنگلها، کوهها و منابع آب در ایران اغلب بدون ارزشگذاری اقتصادی در معرض تخریب قرار میگیرند. تا زمانیکه هزینه تخریب بر دوش تخریبکننده نیفتد، روند ویرانی ادامه خواهد داشت.
اگر روند فعلی ادامه یابد، آیندهای خشک، بیجان و بدون حیات در انتظار ایران خواهد بود. سازمان حفاظت محیط زیست نیازمند تحول ساختاری، قدرت اجرایی و حمایت عمومی است؛ پیش از آنکه خیلی دیر شود.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
